Studimi i ri ngre pikëpyetje për fruktozën dhe përhapjen e kancerit të vezoreve

@pixabay

Një studim i kryer nga studiues të Institutit Wistar dhe i publikuar në revistën Nature Aging ka identifikuar një mekanizëm të mundshëm përmes të cilit fruktoza mund të ndikojë në përhapjen e një forme agresive të kancerit të vezoreve.

Sipas kërkimit, disa qeliza tumorale që i mbijetojnë kimioterapisë nuk eliminohen plotësisht. Edhe pse nuk vazhdojnë të shumohen, ato mbeten aktive dhe mund të çlirojnë molekula që ndikojnë te qelizat e tjera kancerogjene, duke favorizuar përhapjen e tumorit.

Studiuesit identifikuan fruktozën si një prej sinjaleve të rëndësishme në këtë proces. Eksperimentet treguan se molekulat e çliruara nga qelizat tumorale që kishin mbijetuar ndaj trajtimit mund të rrisnin aftësinë e qelizave të tjera për t’u përhapur.

Kërkimi vë në dukje gjithashtu një lidhje të mundshme me konsumimin e lartë të fruktozës përmes pijeve me sheqer. Sipas autorëve, edhe në mungesë të kimioterapisë, nivelet e larta të fruktozës mund të funksionojnë si sinjal që ndikon në sjelljen e qelizave tumorale.

Karcinoma e vezoreve trajtohet zakonisht me kimioterapi me bazë platini dhe, megjithëse shumë paciente reagojnë fillimisht pozitivisht, sëmundja shpesh rikthehet. Përhapja e saj në zgavrën e barkut konsiderohet një prej faktorëve kryesorë që lidhen me vdekshmërinë nga kjo sëmundje.

Studiuesit theksojnë se gjetjet mund të hapin rrugë për kërkime të reja mbi rolin që mund të ketë dieta në ecurinë e sëmundjes. Megjithatë, deri tani nuk është vërtetuar te pacientet se kufizimi i fruktozës parandalon rikthimin ose përhapjen e tumorit.

Ekipi hulumtues po shqyrton gjithashtu nëse një mekanizëm i ngjashëm mund të jetë i pranishëm edhe në tumore të tjera, përfshirë ato të pankreasit, zorrës së trashë dhe mëlçisë.

Studiuesit nënvizojnë se rezultatet aktuale nuk tregojnë se fruktoza shkakton kancer dhe as se eliminimi i saj mund të trajtojë sëmundjen. Bëhet fjalë për rezultate të marra në modele paraklinike dhe nevojiten studime të mëtejshme te njerëzit për të përcaktuar rëndësinë e tyre klinike.