Polarizimi politik në rritje në Zvicër që nga viti 1990

Shenjat e tensionit kanë qenë të dukshme që nga vitet 1990

Polarizimi politik është bërë një shenjë dalluese e shumë demokracive, ndërsa partitë ngurtësojnë pozicionet e tyre dhe votuesit ndahen në kampe rivale. Zvicra, e konsideruar prej kohësh si një model i politikës së konsensusit, nuk i ka shpëtuar këtij trendi. Shenjat e tensionit kanë qenë të dukshme që nga vitet 1990, sipas RTS, transmeton albinfo.ch.

Partitë në skajet e kundërta të spektrit politik ndajnë më shumë sesa mund të sugjerojë intuita. Ato ndajnë disa tipare strukturore. Ndërsa Partia Socialiste (SP/PS) (shumica e majtë) dhe Partia Popullore Zvicerane (SVP/UDC) (shumica e djathtë) ndryshojnë thellësisht në pikëpamje, asnjëra nuk është instinktivisht laissez-faire. SP/PS mbështet rishpërndarjen dhe shërbimet publike. SVP/UDC, pavarësisht retorikës së saj të tregut, mbron subvencionet bujare bujqësore, garancitë e pensioneve dhe mbrojtjet për prodhuesit vendas. Të dyja mbështesin rishpërndarjen dhe një rol të konsiderueshëm për shtetin, megjithëse për qëllime të ndryshme.

Të dyja skajet e shkallës politike nxisin polarizimin. Një mënyrë për ta vlerësuar këtë është të shqyrtojmë se sa vazhdimisht votuesit votojnë me partinë e tyre. Në Zvicër, ky kohezion është më i theksuar në skajet ideologjike. Konformiteti i lartë shpesh lexohet si një shenjë e angazhimit ideologjik; konformiteti i ulët sugjeron hapësirë ​​për kompromis. Sipas kësaj mase, votuesit e lidhur me partitë më të qendrës së Zvicrës duken më pak dogmatikë.

Të dhënat nga Smartmonitor, një platformë ndjekjeje politike, tregojnë se anëtarët e SP/PS ishin më të përafruarit në vitin 2025: 97.2% e votave të tyre ndoqën vijën e partisë, pas 98.1% në të dy vitet 2023 dhe 2024. Në vitin 2003, shifra ishte 88.4%. Shumë afër SP/PS ishin Partia e Gjelbër (96.6%), Partia Liberale e Gjelbër (96%) dhe SVP/UDC me 94.4%. Në të kundërt, Liberalët (PLR/FDP) regjistruan nivelin më të ulët të konformitetit, në 85%, me Qendrën vetëm pak më të lartë në 86.2%. Por edhe këto parti të qendrës janë bërë më fisnore. Në vitin 2003, PLR/FDP (81.5%) dhe Qendra (81%) ishin 3.5 dhe 5.2 pikë përqindjeje më të ulëta.

Partitë në ekstremitetet politike gjithashtu pretendojnë se flasin në emër të njerëzve të zakonshëm. SVP/UDC e paraqet veten si një mburojë kundër imigracionit, Brukselit dhe elitave urbane; SP/PS e paraqet veten si mbrojtëse të punëtorëve, qiramarrësve dhe familjeve me të ardhura të ulëta.

Të dyja përdorin energjikisht instrumentet e demokracisë direkte të Zvicrës për të shtyrë politikën e tyre kundër vendimeve të qeverisë. SVP/UDC e kanë bërë këtë në iniciativat për të frenuar imigracionin; SP/PS mbështetën së fundmi një propozim të suksesshëm për të paguar një pension shtetëror të 13-të mujor, pavarësisht se sistemi po i afrohet një pike kthese demografike, diçka që qeveria është përqendruar në zbutjen e saj.

Pavarësisht rivalitetit të tyre, të dyja partitë ulen në Këshillin Federal sipas formulës magjike të ndarjes së pushtetit të Zvicrës. Kufizimet institucionale i detyrojnë ato të qeverisin së bashku. Hulumtimet sugjerojnë se polarizimi është rritur vetëm në mënyrë modeste në vitet e fundit, edhe nëse disa ligjvënës ankohen se kompromisi është bërë më i vështirë.

Arkitektura politike e Zvicrës ende zbut përçarjen. Dy dhomat e saj parlamentare po aq të fuqishme, sistemi i saj i referendumeve dhe iniciativave, dhe mbrojtja e saj për pakicat, të gjitha inkurajojnë ndërtimin e koalicioneve. Edhe projektligjet e vogla zakonisht kërkojnë aleanca ndërpartiake. Marrëdhëniet nën kupolën e Pallatit Federal mbeten përgjithësisht të përzemërta, thonë ligjvënësit, pavarësisht tonit në mediat sociale.

---