Shkipe Bunjaku, një shqiptare në ushtrinë suedeze

Quhet Shkipe Bunjaku dhe ka një bagazh të lartë të shkollimit në disa profesione. Ajo mban gradën nëntogere në ushtrinë suedeze, ishte pjesëtare e KFOR-it me mision në Kosovë gjatë vitit 1999-2001 dhe tanimë gëzon vlerësim si veterane në Suedi.

Të kesh gradën “nëntogerë” në ushtrinë suedeze është përgjegjësi e lartë. Duhet etikë pune dhe angazhim individual për t’ia dalë mbanë. Këto janë disa nga cilësitë kryesore të Shkipës që i shërbyen për të qenë sot një veterane e respektuar në shtetin suedez.

Ajo, mes shumë mundësive, kishte zgjedhur të ushtrojë profesionin si ushtare—profesion i bukur, por i vështirë. Megjithatë, nga vullneti dhe motivi që ajo zotëron, ishte një bekim që i ishte dhënë.

Jeta në Suedi me një shoqëri dhe kulturë tjetër

Shkipja ka një biografi interesante. Është me origjinë nga Kaçaniku; babai i saj kishte jetuar në Shkup për disa vite, pastaj në Stamboll, për t’u vendosur përfundimisht në Suedi në vitin 1968.

Edhe pse ka lindur në Stokholm, Shkipja ka ruajtur gjuhën shqipe, traditat dhe kulturën shqiptare. Në moshën 12-vjeçare, ajo dhe familja u vendosën në Malmö, ku kishte edhe më shumë shqiptarë. Pikërisht në Malmö, Shkipja kreu mësimet e para, më pas edhe shkollën e mesme.

Sa i përket jetës dhe shoqërisë suedeze, ajo thotë se ambientimi nuk ishte aspak i lehtë dhe nuk ndjehej e barabartë, edhe pse fliste e shkruante rrjedhshëm suedishten:

“Pavarësisht se dija suedishten rrjedhshëm, unë dhe fëmijët e tjerë shqiptarë përjetuam padrejtësi dhe dallime, nisur nga emri im, i pazakontë në Suedi. Kam qenë e detyruar të luftoj më shumë, në përditshmërinë time dhe në shkollë, duke balancuar kulturën shqiptare që më mësonin prindërit dhe atë suedeze,” tregon ajo për revistën Albinfo.ch.

Shkipja u frymëzua që e vogël nga babai i saj, se me kulturë dhe shkollim arrihet gjithçka. Sakrificat e babait ia shpërbleu me sukses akademik dhe arritje profesionale.

Shkollimi dhe jeta profesionale

Pas shkollës së mesme, Shkipja ndoqi studimet në Shenandoah University në Washington, D.C., ku kreu dy drejtime paralele: “International Journalism” dhe “International Relations, Diplomacy”.

“Pas studimeve në Amerikë, vazhdova në Universitetin e Stokholmit, Departamenti i Drejtësisë, pasi synimi im ishte të bëhesha avokate e popullit, nisur nga padrejtësitë që kam përjetuar,” shpjegon ajo.

Rrugëtimi si ushtare në Suedi

Gjatë studimeve dhe përmes kurseve, loboi për Kosovën në organizata e takime me politikanë e gjeneralë suedezë. Kjo i shtoi dëshirën për t’u bërë ushtare.

“Kursi mbi historinë nordike dhe Bashkimin Evropian më bëri të interesohesha për Suedinë në BE; më pas u inkuadrova në çështjet e Ballkanit, duke parë rrezikun nga regjimi jugosllav. Organizova një “Riksdag” për të rinj, me Kofi Annan në hapje, që më frymëzoi.”

Punë me OKB-në dhe NATO-n

Pasi loboi në OKB-në në Gjenevë dhe në selitë e BE-së e NATO-s, u njoh me gjeneralin suedez Carl Bildt, negociator i Daytonit. Ai e pyeti pse nuk bashkohej në ushtri:

“Kjo frazë më vlerësoi dhe më motivoi. Aplikoja si pilote ushtarake, por mosha (24 vjeç) më pengoi. U zgjodha ushtare; pas testimeve zyrtare, në kohën e luftës në Kosovë, mora ftesën për misionin KFOR (1999–2001).”

“Që nga Kosova e shkrumbtë e luftës, te Parlamenti i parë në Prishtinë, unë isha aty! Ndihem me fat dhe krenare. Kur sot shoh ngritjen e Ushtrisë së Kosovës, ndihem pjesë e krijimit.”

Për fund, Shkipja thotë:
“Edhe pse kam lindur në Stokholm dhe jam ushtare e Mbretit Suedez, zemra më mbetet shqiptare—bijë e Kaçanikut dhe e Stokholmit njëkohësisht.”

---