Cilat vende në Evropë imponojnë teste gjuhësore për lejet e qëndrimit?

Disa vende në të gjithë Evropën kërkojnë që qytetarët e huaj të kalojnë një test gjuhe për t’u kualifikuar për leje të caktuara qëndrimi. Por si krahasohet secili vend dhe çfarë niveli gjuhe kërkohet prej tyre?

Suedia

Suedia aktualisht nuk ka ndonjë kërkesë gjuhësore të lidhur me të drejtat e qëndrimit, por kjo mund të ndryshojë së shpejti.

Qeveria po kryen aktualisht një hetim mbi një propozim që do t’u kërkonte aplikantëve për qëndrim të përhershëm të vërtetojnë aftësitë bazë të suedishtes, që do të thotë se të rriturit që kërkojnë qëndrim të përhershëm nga viti 2027 do të duhet të kalojnë së pari testet mbi gjuhën dhe shoqërinë suedeze.

Sipas propozimit, aplikantët do të duhet të kalojnë një test që vërteton se ata mund të lexojnë, shkruajnë, dëgjojnë dhe flasin në nivelin A1/A2 në shkallën e Kornizës së Përbashkët Evropiane të Referencës për Gjuhët (CEFR).

Në kurset falas të gjuhës të qeverisë suedeze, të njohura si suedisht për emigrantët (SFI), kjo korrespondon me kalimin e kursit C, i treti nga katër nivelet.

Nuk ka kërkesa gjuhësore për leje të tjera qëndrimi afatshkurtra në Suedi, duke përfshirë lejet e studimit dhe lejet e punës.

Spanja

Spanja nuk ka ndonjë kërkesë për nivelin e gjuhës për të marrë leje qëndrimi, dhe nuk ka prova se kjo është marrë ose është marrë ndonjëherë në konsideratë.

Megjithatë, vendi pret që të huajt që aplikojnë për shtetësi spanjolle të vërtetojnë njëfarë zotërimi të gjuhës spanjolle duke marrë një kualifikim A2 DELE (Diploma de Español como Lengua Extranjera) nëse nuk janë me origjinë nga një vend që flet spanjisht.

Niveli A2 është ende mjaft bazik, megjithatë, është i dyti më i ulët dhe barazohet me të qenit një fillestar i nivelit të lartë i aftë për të kuptuar dhe për të ndërtuar fjali të përditshme.

Ekziston gjithashtu një kërkesë gjuhësore për të huajt nga vendet jo-spanjishtfolëse që duan t’u njihen kualifikimet e tyre për të punuar në profesione të rregulluara në Spanjë (homologación) – një B2 – e barabartë me një nivel të lartë të ndërmjetëm.

Gjermania

Gjermania kërkon që njerëzit të kenë një standard të caktuar të gjuhës për të fituar leje qëndrimi të përhershme (Niederlassungserlaubnis / unbefristete Aufenthaltserlaubnis).

Kur bëhet fjalë për aftësitë gjuhësore, rregullat aktuale kërkojnë që gjermanishtja të jetë në nivelin B1 në shkallën gjashtënivelëshe të kompetencës të përcaktuar në Kornizën e Përbashkët Evropiane të Referencës për Gjuhët (CEFR).

Kjo përfshin kryerjen e një testi në një shkollë gjuhësh të njohur nga autoritetet. Testi përfshin leximin, dëgjimin, shkrimin dhe seksionet e të folurit. Niveli B1 në shkallën CEFR përkufizohet si aftësia për të “kuptuar pikat kryesore të një kontributi të qartë standard mbi çështje të njohura që hasen rregullisht në punë, shkollë, kohë të lirë, etj.”

Lejet e tjera të qëndrimit afatshkurtër, siç janë mbajtësit e Kartës Blu ose për punëtorët e specializuar me aftësi të larta, kanë kërkesën më pak të rreptë gjuhësore të nivelit A1, që ndonjëherë referohet në rregulloret e qëndrimit si një ‘njohuri bazë’ e gjermanishtes.

Franca

Qeveria franceze kohët e fundit përditësoi kërkesat gjuhësore për kartat e qëndrimit si pjesë e një mase më të gjerë për të forcuar të drejtat e qëndrimit dhe shtetësisë në vend.

Nga 1 janari 2026, kushdo që bën aplikimin e tij të parë për një kartë shumëvjeçare (kartë shumëvjeçare, kohëzgjatje maksimale prej katër vitesh) tani do të duhet të demonstrojë një nivel frëngjisht prej të paktën A2 sipas shkallës ndërkombëtare të gjuhëve DELF/CERL.

Ata që bëjnë aplikimin e tyre të parë për një kartë rezidenti 10-vjeçare (në shumicën e rasteve, e disponueshme pas pesë vitesh rezidencë të njëpasnjëshme) do të duhet të demonstrojnë të paktën nivelin B1 në frëngjisht – një rritje nga kërkesa e mëparshme e A2.

Ndërkohë, aplikantët për shtetësi franceze (përmes rezidencës ose martesës) tani duhet të demonstrojnë nivelin B2 të frëngjishtes, në krahasim me nivelin B1 më parë.

Në mënyrë të ngjashme, aplikimet për dy kartat e qëndrimit afatgjatë të përmendura më sipër, si dhe shtetësinë, aplikantët duhet të japin një provim me shkrim mbi historinë, politikën dhe edukatën qytetare franceze.

Ky provim duhet të jepet me shpenzimet e vetë kandidatit, me një kosto prej rreth 70 eurosh, varësisht nga zona.

Zvicra

Në Zvicër, niveli i aftësisë gjuhësore ndryshon në varësi të llojit të lejes së qëndrimit që dëshironi: leje qëndrimi, qëndrim i përhershëm ose shtetësi zvicerane.

Për fat të mirë për të sapoardhurit, nuk keni nevojë të tregoni aftësi gjuhësore zvicerane për të marrë një leje standarde qëndrimi, raporton thelocal. Në përgjithësi, ata me leje qëndrimi afatshkurtra – siç janë Lejet B dhe Lejet L – nuk kërkohet të tregojnë aftësi në një gjuhë kombëtare.

Ka disa përjashtime – për shembull njerëzit me leje bashkimi familjar – megjithatë, në përgjithësi njerëzit që sapo kanë mbërritur në Zvicër për punë nuk kanë nevojë të demonstrojnë aftësi gjuhësore, transmeton albinfo.ch.

Megjithatë, banorët e përhershëm do të duhet të demonstrojnë aftësi gjuhësore.

Për qëndrim të përhershëm të zakonshëm – i cili jepet pas një qëndrimi të pandërprerë prej pesë vjetësh ose dhjetë vjetësh në total – duhet të demonstroni nivelin A2 të një gjuhe zvicerane të folur dhe nivelin A1 të shkruar.

Shtetasit e Austrisë, Belgjikës, Danimarkës, Francës, Gjermanisë, Greqisë, Italisë, Lihtenshtajnit, Holandës, Portugalisë dhe Spanjës janë të përjashtuar nga këto kërkesa gjuhësore.

Për qëndrim të përhershëm me procedurë të përshpejtuar, niveli i gjuhës është pak më i lartë. Ju duhet të demonstroni A1 të shkruar, por B1 të folur.

Ka gjithashtu përjashtime për njerëzit që mund të demonstrojnë se kanë një gjuhë zvicerane si gjuhë amtare, ose se kanë ndjekur shkollimin e detyrueshëm për të paktën tre vjet në një gjuhë zvicerane.

Italia

Për shumicën e llojeve të lejeve të qëndrimit italian afatshkurtër, aplikantët nuk janë të detyruar të japin një test gjuhe.

Por nëse jeni një shtetas jo i BE-së që aplikon për një permesso di soggiorno per soggiornanti di lungo periodo (leje qëndrimi afatgjatë) bazuar në qëndrimin për pesë vjet ose më shumë, ekziston një kërkesë për të provuar të paktën nivelin A2 të kompetencës në italisht.

Niveli A2 është ende mjaft bazik: është i dyti më i ulët në shkallën gjashtënivelëshe të kompetencës të përcaktuar në Kornizën e Përbashkët Evropiane të Referencës për Gjuhët (CEFR) dhe barazohet me të qenit një fillestar i nivelit më të lartë i aftë për të kuptuar dhe për të ndërtuar fjali të thjeshta.

Nëse dështoni, sipas udhëzimeve të ministrisë së brendshme, mund të riaplikoni përmes të njëjtit portal jo më shpejt se 90 ditë pas dhënies së provimit të parë – gjë që ju jep kohë të mjaftueshme për të përmirësuar njohuritë tuaja në italisht.

Ka disa përjashtime, veçanërisht për fëmijët nën 14 vjeç dhe ata me sëmundje ose aftësi të kufizuara të rënda që i pengojnë ata të mësojnë gjuhën.

Ata me një diplomë të shkollës së mesme të ulët ose të lartë nga sistemi arsimor italian ose qendra e arsimit për të rritur, si dhe ata që ndjekin universitetin shtetëror ose jo-shtetëror italian, ose studiojnë për doktoraturë ose master universitar në Itali, gjithashtu mund të përjashtohen nga testi i gjuhës për rezidencë.

Austria

Austria ka kërkesa gjuhësore për shumë nga lejet e saj të qëndrimit dhe njohuritë e gjermanishtes pritet të rriten ndërsa njerëzit kalojnë nëpër sistemin e integrimit të Austrisë dhe, në disa raste, aplikojnë për tituj qëndrimi afatgjatë.

Megjithatë, nuk ka kërkesë gjuhësore për lejen më të zakonshme të bazuar në punë, kartën Kuqe-Bardhë-Kuqe. Megjithatë, ekziston një sistem pikësh për të qenë në gjendje të aplikoni për lejen dhe njohja e gjermanishtes ose anglishtes do t’u japë kandidatëve pikë – sa dhe për çfarë niveli do të varet nga grupi të cilit i përkasin.

Për shembull, “punëtorët shumë të kualifikuar” do të marrin dhjetë pikë nëse flasin gjermanisht ose anglisht në nivelin A2. Por “punëtorët e kualifikuar në profesione me mungesë” mund të marrin 15 pikë nëse mund të vërtetojnë njohuritë e gjermanishtes në nivelin B1 (dhjetë pikë për A2 dhe pesë për A1) dhe dhjetë të tjera për anglisht në nivelin B1.

Karta Kuqe-Bardhë-Kuqe lëshohet për 24 muaj dhe i jep mbajtësit të drejtën për vendosje dhe punësim me afat të caktuar nga punëdhënësi i specifikuar në aplikim.

Pas kësaj, mbajtësit e saj mund të aplikojnë përgjithësisht për një Kartë të Kuqe-Bardhë-Kuqe plus nëse kanë qenë të punësuar për të paktën 21 nga 24 muajt e mëparshëm sipas kushteve përkatëse. Karta e Kuqe-Bardhë-Kuqe plus përdoret gjithashtu në disa raste të ribashkimit familjar, duke përfshirë edhe anëtarët e familjes së mbajtësve të Kartës së Kuqe-Bardhë-Kuqe.

Në shumë raste, duke përfshirë edhe bashkëshortët e qytetarëve austriakë, por zakonisht jo për anëtarët e familjes së qytetarëve të BE-së që ushtrojnë të drejtat e lëvizjes së lirë, ekziston një kërkesë gjuhësore e gjermanishtes së nivelit A1 edhe para imigracionit. Ka përjashtime të rëndësishme, duke përfshirë edhe për anëtarët e familjes së mbajtësve të një Karte të Kuqe-Bardhë-Kuqe për individë me kualifikim të lartë, një Kartë Blu të BE-së ose një leje qëndrimi për studiues.

Sipas Marrëveshjes së Integrimit të Austrisë, Moduli 1 korrespondon me gjermanishten A2 dhe Moduli 2 me gjermanishten B1. B1 është kryesisht i rëndësishëm për titullin “Banor Afatgjatë – BE” dhe në përgjithësi është gjithashtu niveli minimal për shtetësinë. Dhënia e një Karte të Kuqe-Bardhë-Kuqe në vetvete konsiderohet përfundim i Modulit 1.

Norvegjia

Në shtator të vitit 2025, qeveria norvegjeze rriti nivelin e kërkuar të aftësisë gojore të norvegjishtes për aplikantët për qëndrim të përhershëm.

Sipas rregullave të reja, aplikantët për qëndrim të përhershëm duhet të kalojnë një test gojor të norvegjishtes në nivelin A2 ose më të lartë, duke zëvendësuar kërkesën e mëparshme A1.

Nivelet gjuhësore i referohen Kornizës së Përbashkët Evropiane të Referencës për Gjuhët (CEFR). Në nivelin A2, individët mund të kuptojnë gjuhën e thjeshtë të përditshme, të shprehen mbi tema personale dhe themelore si familja, dhe të menaxhojnë biseda të thjeshta.

Megjithatë, kërkesat e reja përfshijnë përjashtime për ata me rrethana të veçanta që lidhen me shëndetin ose arsye personale. Kjo vlen veçanërisht për emigrantët e rritur me arsim të kufizuar ose pa arsim formal, të moshuarit dhe individët me aftësi të ulëta shkrim-leximi.

Aplikantët ende duhet të kalojnë testin e studimeve shoqërore, por ata nuk janë më të detyruar të paraqesin dokumentacionin e përfundimit të një kursi. Legjislacioni kërkon një test të kaluar të bërë në një gjuhë që aplikanti e kupton.

Danimarka

Danimarka kërkon që personat që u jepet leje qëndrimi në bazë të ribashkimit familjar dhe jo, për shembull, fëmijëve) dhe ndryshe nga ribashkimi familjar, lejet e qëndrimit dhe punës në bazë të profesionit në Danimarkë nuk kanë një kërkesë gjuhësore.

Personat që marrin leje qëndrimi në bazë të ribashkimit familjar normalisht duhet të kalojnë dy teste në gjuhën daneze, duke përmbushur standardet A1 dhe më pas A2.

Testi i nivelit A1 duhet të kalohet brenda gjashtë muajve nga marrja e lejes së qëndrimit në Danimarkë, dhe testi i nivelit A2 brenda nëntë muajve.

Kalimi i testeve të gjuhës zvogëlon të ashtuquajturën ‘garanci bankare’ (bankgarantien), një shumë parash që duhet të ofrohet nga bashkëshorti/ja si siguri kundër dhënies së lejes së punës së partnerit/es ​​së tyre.

Që nga viti 2026, bashkëshorti/ja do të duhet të depozitojë 61,709.34 korona daneze.

---