Ju ndoshta keni qenë në një vend të huaj, keni marrë me qira një makinë dhe keni shkuar për të eksploruar. Epo, supozojmë se kjo ju shkaktoi pak stres, sepse vozitja në çdo vend është e ndryshme, ka disa rregulla të ndryshme, dhe më e keqja sigurisht, një kulturë krejtësisht e re drejtimi.

Një sondazh i porositur nga koncesionari më i madh francez i autostradave, Vinci Autoroutes, iu përgjigj pyetjejes se cili vend ka shoferët më të këqij.

Gjatë hulumtimit janë marrë në pyetje 12.400 evropianë nga 11 vende, të cilët janë përgjigjur se si e perceptojnë vozitjen e tyre.

Rezultatet e hulumtimit janë disi shqetësuese. Nga të gjithë të anketuarit, deri në 79 për qind kishin një qëndrim negativ ndaj shoferëve të tjerë. Në Britaninë e Madhe, një e katërta e të anketuarve thanë se pas timonit njerëzit sillen krejt ndryshe, ndërsa qëndrimi i grekëve ndaj shoferëve nga vendet e tjera është krejtësisht i pabesueshëm.

Rreth 91 për qind e tyre kanë shprehur qëndrim negativ, por janë kritikë edhe ndaj bashkatdhetarëve, ndaj Greqia ka shënuar rezultatet më të këqija në sondazh.

Të shajnë, i bien bories, flasin në celular gjatë vozitjes, madje edhe dalin nga makina për të larë “hesapet”, të gjitha këto, sipas grekëve, bëjnë çdo ditë bashkatdhetarët e tyre.

Pra, kini kujdes nëse planifikoni të vozisni në rrugët greke këtë verë.

Megjithatë, jo gjithçka është aq e zezë, spanjollët dhe britanikët janë më pak kritikë ndaj vozitjes së njerëzve të tjerë në vendet e tyre, ndërsa gjermanët janë të sjellshëm me bashkatdhetarët e tyre dhe besojnë se shumë pak prej tyre janë agresivë ose të papërgjegjshëm.

Presidenti ukrainas, Volodymyr Zelensky, ka deklaruar të dielën se është “gati” të japë dorëheqjen si lider i Ukrainës nëse kjo do të siguronte paqen për vendin, duke sugjeruar se mund ta zëvendësonte këtë dorëheqje me anëtarësimin e Ukrainës në NATO.

Në një konferencë për shtyp, ai tha: “Nëse kjo garanton paqen për Ukrainën dhe nëse është e nevojshme që unë të jap dorëheqjen, jam gati. Mund ta ndërroj këtë me NATO-n.”

Komentet e Zelenskyt vijnë pas një përplasjeje me ish-presidentin amerikan Donald Trump, i cili fillimisht akuzoi Ukrainën për fillimin e konfliktit, por më pas pranoi se ishte Rusia që kishte sulmuar. Trump gjithashtu fajësoi Joe Bidenin dhe Zelenskyn për mosarritjen e një ndalimi të shpejtë të luftës. Zelensky iu kundërpërgjigj Trumpit, duke e akuzuar atë për përhapje dezinformatash, ndërsa Trump e quajti Zelenskyn një ‘diktator’, duke i tensionuar më tej marrëdhëniet mes tyre.

Zelensky gjithashtu komentoi situatën e sigurisë në Ukrainë, duke deklaruar se ushtria e vendit duhet të dyfishohet nëse anëtarësimi në NATO nuk bëhet i mundur. Komentet e tij pasojnë një periudhë të vështirë për Ukrainën, ndërsa zyrtarët amerikanë dhe rusë u takuan në Arabinë Saudite këtë javë për bisedime mbi fundin e luftës, por Ukrainës iu la roli i vëzhguesit.

Në një zhvillim tjetër, Rusia ka lansuar një sulm të paprecedentë me 267 dronë mbi qytetet dhe fshatrat e Ukrainës, duke shkaktuar të paktën një viktimë. Zelensky tha se ky ishte sulmi më i madh që nga fillimi i përdorimit të dronëve iranianë nga Rusia dhe e cilësoi si një tjetër akt terrorizmi ajror. Ai theksoi se Ukraina duhet të përpiqet për një paqe të qëndrueshme dhe të drejtë, duke kërkuar mbështetje të mëtejshme nga partnerët ndërkombëtarë./euronews

Nuk është vetëm Ukraina që tronditet nga deklaratat e Trump për “fajësinë” për luftën, por ka edhe habi në Evropë që SHBA-të po i pranojnë kaq lehtë argumentet e Kremlinit. Sa aleat i besueshëm është ende Uashingtoni?

Siç shkruan Deutsche Welle, vështirë se dikush në Ukrainë mund t’i kuptojë deklaratat e presidentit amerikan Trump, i cili thotë se lufta e vazhdueshme dhe e vendosur e vendit kundër agresionit rus është “fajtore” për një konflikt kaq të gjatë dhe se Presidenti Volodymyr Zelensky është një president “jodemokratik”. Në të vërtetë, zgjedhjet e reja në Ukrainë nuk u mbajtën në kohë, dhe vetëm ky president amerikan mund ta dijë pse, pasi ai vend ka tre vjet që lufton për lirinë dhe pavarësinë e tij.

Por deklaratat e Donald Trump kanë tronditur shumë, veçanërisht në vendet e Evropës Qendrore dhe Lindore. Sepse kjo nuk ka të bëjë vetëm me mbështetjen e Ukrainës, por edhe me pyetjen themelore në këtë luftë: a mund të lejohen ndryshimet e kufijve me forcë ushtarake? Deri ku mund të dërgojë Putin tanket e tij atëherë? Dhe takimi i ministrave të jashtëm të SHBA-së dhe Rusisë në Riad e sheh shefin e zyrës së Presidentit rumun, Cristian Diaconescu, si një përgatitje për një “Jaltë të re” dhe ndarjen e zonave të interesit në hartën e Evropës. A është Trump gati t’i dorëzohet Putinit dhe Rumanisë dhe të tërheqë ushtarët amerikanë të vendosur në atë vend?

Përvoja e Mynihut

Politologu rumun Vladimir Tismaneu nuk heziton ta quajë takimin e Riadit një “tradhti” si ndaj Ukrainës ashtu edhe ndaj vlerave që përfaqëson Perëndimi. Po kështu, Riadi e krahason pa probleme me “Mynihun e ri”, marrëveshjen në të cilën vendet perëndimore i dhanë Hitlerit në vitin 1938 zonën e Çekosllovakisë të banuar nga pakica gjermane – dhe që u shndërrua shpejt në pushtim nazist të të gjithë vendit dhe një luftë botërore.

Për këtë marrëveshje aludon edhe kryeministri polak, Donald Tusk. Me rastin e Konferencës së Sigurisë së Mynihut, ai shkroi në rrjetet sociale: ‘Si turist, e dua këtë qytet. Si historian dhe politikan, mund të them vetëm sot: Mynih – KURRË MË SI SHQIPËRIA’. Tusk paralajmëron vazhdimisht: ‘Kapitullimi i detyruar i Ukrainës do të nënkuptojë kapitullimin e të gjithë komunitetit perëndimor’.

Në të gjithë vendet që kanë shijuar të qenit pjesë e Bllokut Lindor Sovjetik, ekziston një frikë në rritje se ata do të braktisen sërish në Rusi. Në Rumani dhe Moldavinë fqinje, incidentet që përfshijnë raketa dhe avionë rusë po ndodhin vazhdimisht, dhe vetëm këtë shkurt parlamenti rumun miratoi një ligj që autorizonte rrëzimin e raketave të tilla ruse. Presidenti i përkohshëm rumun Ilie Bolojani paralajmëron: “Siguria e Ukrainës është edhe siguria e Evropës dhe Rumanisë. Ne nuk qëndrojmë në anën e Ukrainës vetëm për arsye humanitare, por sepse është edhe në interesin strategjik të vendit tonë”.

Harmonia e çuditshme mes Uashingtonit dhe Moskës

Dhe sa i përket “interesave strategjike” të qeverisë së re amerikane, evropianët nuk mund të jenë më të sigurt. Jo vetëm që Elon Musk mbështet partitë populiste në Evropë, të cilat tregojnë gjithashtu mirëkuptim për politikat e Kremlinit, por së fundmi në Mynih, nënpresidenti amerikan Vance akuzoi Rumaninë për anulimin e raundit të parë të zgjedhjeve presidenciale në të cilat kandidati ekstremist dhe pro-rus Calin Georgescu fitoi shumicën e votave.

Disa ish-anëtarë të Paktit të Varshavës po e kuptojnë butësinë e Uashingtonit ndaj Kremlinit: përveç Orbanit në Hungari, presidenti bullgar Rumen Radev e “përshëndeti” këtë “iniciativë paqeje” të Trump dhe paralajmëroi edhe një herë qeverinë atje që të mos dërgonte ushtarë bullgarë në Ukrainë – megjithëse kjo nuk u përmend kurrë. I ngjashëm ishte edhe reagimi i kryeministrit të Sllovakisë, Robert Fico: ai e quajti takimin e fundit evropian në Paris për mbështetjen për Ukrainën, një takim të “miqve të luftës” me të cilët vendi i tij “nuk ka lidhje”.

Të lënë në duart e tyre

Por disponimi në Evropën Lindore ndaj politikës së re të Uashingtonit është kryesisht i ndryshëm: Presidenti çek Petr Pavel postoi në mediat sociale se duhet një “dozë e fortë cinizmi” për ta quajtur presidentin ukrainas një diktator dhe presidenti i vendit të ish-Bashkimit Sovjetik të Lituanisë, Gitanas Nauseda, është edhe më i qartë kur bëhet fjalë për sa më gjatë Evropa mund t’i besojë kësaj qeverie në mbështetje të Uashingtonit. Vendi paraqiti një plan prej gjashtë pikash që do ta çonte Evropën drejt pavarësisë më të madhe edhe në çështjet e mbrojtjes. Kjo përfshin jo vetëm forcimin e forcave të saj të armatosura, por edhe investimin në industrinë ushtarake të Ukrainës me sanksione edhe më të qëndrueshme kundër Rusisë.

Zemra të balsamosura, 3 arkivole të ndryshme dhe luftime të fshehta për pushtet: Papa zotëron fuqi të rëndësishme diplomatike dhe politike në politikën botërore, duke vepruar si ndërmjetës në konfliktet globale dhe duke udhëhequr përpjekjet humanitare.

Me Papën Françesku në spital për shkak të pneumonisë në të dy mushkëritë, bota është në gatishmëri për një ngjarje të jashtëzakonshme: Vdekja e një peshkopi.

Françesku, i cili ka humbur një pjesë të mushkërive nga një infeksion respirator në rinovim dhe ka pasur probleme shëndetësore kohët e fundit, miratoi vitin e kaluar një funeral të thjeshtuar për veten, duke shmangur disa nga ritet dhe ritualet më të lashta që ndodhin kur një papë ndërron jetë.

Por vdekja e tij, kurdo që të ndodhë, pritet të nisë menjëherë një seri ngjarjesh të planifikuara me kujdes, të rafinuara gjatë shekujve dhe të ndjekura për qindra papë që kanë ndërruar jetë. Disa nga traditat e Vatikanit datojnë që nga Roma e lashtë. Në fund të këtij procesi solemn, një udhëheqës i ri i Kishës Katolike do të zgjidhet në një konklavë të mbushur me tension, e dramatizuar në filmin e nominuar për Oscar Conclave, ku kardinalët progresistë dhe konservatorë garojnë për kontrollin e një institucioni me një miliard besimtarë në mbarë botën.

Vdekja

Tradicionalisht, detyra e konfirmimit të vdekjes së papës është e kamerlengos (një funksionar i lartë i Vatikanit). Aktualisht, ky post mbahet nga Kardinali Kevin Farrell, me origjinë irlandeze.

Nëse tradita ndiqet, Farrell do të jetë ai që viziton trupin e Papës Françesku në kapelën e tij private dhe do të thërrasë emrin e tij për ta zgjuar. Sot, kjo është kryesisht ceremoniale, pasi mjekët tashmë do ta kenë konfirmuar vdekjen e papës nëpërmjet mjeteve të zakonshme mjekësore. (Një mit i përsëritur shpesh thotë se kamerlengoja gjithashtu i godet butësisht kokën papës me një çekiç argjendi, por Vatikanit ka mohuar gjithmonë këtë praktikë.)

Kur Papa nuk përgjigjet, sipas traditës, unaza e tij peshkopale, e cila vepron si vulë për dokumentet zyrtare papale, shkatërrohet, duke shënuar fundin e mbretërimit të tij, dhe apartamentet papale mbyllen. Kamerlengoja informon Kardinalët e Kolegjit, trupin drejtues më të lartë të Kishës, për vdekjen e Papës, përpara se kjo të shpallet për botën me një deklaratë zyrtare të Vatikanit për mediat.

Periudha e zisë

Vdekja e papës do të nxjerrë një periudhë nëntë ditore pikëllimi të njohur si Novendiale, një zakon që ka ardhur nga Roma e lashtë. Italia gjithashtu shpesh shpall një periudhë pikëllimi kombëtar.

Trupi i papës do të bekohet, do të vishet me veshje papale dhe do të ekspozohet në Bazilikën e Shën Pjetrit për t’u shfaqur për publikun, ku qindra mijëra njerëz do të qëndrojnë në radhë për të paguar respektin e tyre, përfshirë dignitarë të huaj dhe liderë botërorë. Në të kaluarën, trupi i papës është ekspozuar në një platformë të ngritur të quajtur catafalque, por ritet e thjeshtuara të funeralit të Françeskut do ta shohin atë duke qëndruar në një arkivol të hapur, pa shumë lavd dhe ceremonira. Historikisht, papët shpesh janë mumifikuar dhe disa janë pastruar nga organet e tyre para varrimit , një kishë pranë Shatërvanit të Trevi në Romë ka zemrat e më shumë se 20 papëve në urnat prej mermeri, të ruajtura si relikte të shenjta — por këto praktika kanë rënë në harresë.

Ndërsa Papa Françesku qëndron në shtetin e tij, shërbime ditore lutjesh dhe Meshë Requiem do të mbahen në Bazilikën e Shën Pjetrit dhe në të gjithë botën katolike. Në ndërkohë, Vatikanin do të hyjë në një periudhë kalimtare të quajtur sede vacante, që do të thotë “karrige e lirë”, gjatë së cilës drejtimi i kishës do t’i kalojë përkohësisht Kolegjit të Kardinalëve — megjithatë, nuk mund të merren vendime të mëdha derisa të zgjidhet një papë i ri.

Varrimi

Funerali i papës, me shumë mundësi, do të mbahet në Sheshin e Shën Pjetrit, midis katër dhe gjashtë ditëve pas vdekjes, me mbështetës të shumtë që mbushin Vatikanin për shërbimin. Ky do të udhëhiqet nga dekan i Kolegjit të Kardinalëve, aktualisht 91-vjeçari italian Giovanni Battista Re.

Tradicionalisht, papa varroset në Grotot e Vatikanit, kriptat nën Bazilikën e Shën Pjetrit. Gati 100 papë janë varrosur aty, duke përfshirë Papën Benedikti XVI, paraardhësin e Françeskut, i cili dha dorëheqjen në vitin 2013 dhe vdiq në vitin 2022.Por Françesku tha në një intervistë në vitin 2023 se kishte zgjedhur Bazilikën Santa Maria Maggiore në Romë, një nga kishat e tij më të preferuara dhe më të frekuentuara, si vendin e tij të prehjes së fundit, duke e bërë atë papën e parë në një shekull që do të varroset jashtë Vatikanit. Papët e kaluar janë varrosur në tri arkivole: një prej cipresi, një prej zinku dhe një tjetër prej shashte, të mbivendosura njëra mbi tjetrën, por Françesku ka urdhëruar që ai të varroset në një arkivol të vetëm, të bërë nga druri dhe zinku.

Kur Benedikti XVI u varros, arkivoli i tij gjithashtu përmbante monedha të shpuara gjatë mbretërimit të tij, si dhe një tub metalik që përmbante një rogit (një dokument i rrotulluar prej 1000 fjalësh që përshkruante jetën dhe mbretërimin e tij). Françesku mund të varroset gjithashtu me rogitin e tij që tregon papësinë e tij të veçantë.

Zgjedhjet për Papën e Ri

Dy deri në tri javë pas funeralit të papës, Kolegji i Kardinalëve do të mblidhet në Kapelën Sixtine për të mbajtur një konklav, procesin shumë të fshehtë të zgjedhjes së një papë të ri. Në teori, çdo katolik i martuar i baptizuar mund të jetë i mundshëm për papësinë, por për 700 vitet e fundit, papët janë zgjedhur gjithmonë nga Kolegji i Kardinalëve.Shumica e 266 papëve të zgjedhur gjatë historisë kanë qenë evropianë. Papa Françesku, i lindur Jorge Mario Bergoglio në Argjentinë, është papa i parë jo-evropian në 1300 vjet.

Ndryshe nga politika e zakonshme, kandidatët për papë nuk fushatizojnë hapur për këtë pozita. Vëzhguesit e Vatikanit i quajnë kardinalët që kanë mundësi për t’u bërë papë si “papabile”, që do të thotë “të mundshëm për papësinë”.

Në ditën e votimit, Kapela Sixtine, me plafonin e saj të famshëm të pikturuar nga Mikelanxhelo, do të mbyllet fizikisht dhe kardinalët, të cilët kanë marrë një betim për fshehtësinë, do të mbyllen brenda

Vetëm kardinalët nën moshën 80 vjeç kanë të drejtë të votojnë. Rreth 120 do të votojnë në fshehtësi për kandidatin e tyre të zgjedhur, duke shkruar emrin e tyre në një fletë votimi dhe duke e vendosur atë në një kupë në krye të altarit.

Nëse asnjë kandidat nuk merr shumicën e kërkuar prej dy të tretave, zhvillohet një raund tjetër votimi. Mund të ketë deri në katër raunde në ditë. Konklava që zgjodhi Papa Françeskun në 2013 zgjati rreth 24 orë dhe pesë vota, por procesi mund të zgjasë më gjatë; një konklava në shekullin e 13-të zgjati rreth tre vjet, ndërsa një tjetër në shekullin e 18-të zgjati katër muaj.

Pasi numërohen fletët e votimit, ato digjen në një sobë brenda Kapelës Sistine, të instaluar para kohe nga zjarrfikësit e Vatikanit. Një sobë e dytë djeg një kimikat duke dërguar një sinjal tymi përmes një oxhaku në botën e jashtme: Tymi i zi do të thotë se një papë i ri nuk është zgjedhur, tymi i bardhë do të thotë se dikush ka.

Papa i ri

Pasi të zgjidhet një papë, një përfaqësues nga Kolegji i Kardinalëve lexon njoftimin latin Habemus papam, që do të thotë “Ne kemi një papë”, nga ballkoni kryesor i Bazilikës së Shën Pjetrit me pamje nga mijëra besimtarë të etur.

Pastaj papa i sapozgjedhur, pasi ka zgjedhur një emër papal (me shumë mundësi ai që nderon një shenjtor ose paraardhës) dhe ka veshur një kasollë të bardhë, del në ballkon për të dhënë adresën e tij të parë për publikun. Dhe me këtë, bota katolike ka një udhëheqës të ri.

Së bashku me vendosjen e mësimeve dhe moralit të kishës, Papa zotëron fuqi të rëndësishme diplomatike dhe politike në politikën botërore, duke vepruar si ndërmjetës në konfliktet globale dhe duke udhëhequr përpjekjet humanitare.

Shumica e papëve shërbejnë deri në ditën kur vdesin. Papa Benedikti XVI, i cili dha dorëheqjen në vitin 2013, në moshën 85-vjeçare, për shkak të shëndetit në rënie, ishte papa i parë që dha dorëheqjen në 600 vjet.

Pa mbështetjen e SHBA-së, Evropa do të duhet të investojë 250 miliardë euro në vit dhe të vendosë 300.000 ushtarë shtesë për t’u mbrojtur kundër Rusisë, sipas një raporti të publikuar sot nga Instituti i Kërkimeve Bruegel dhe Instituti i Kielit për Ekonominë Botërore.

Raporti thekson se Evropa do të duhet të vendosë “rreth 50 brigada shtesë me një total prej 300.000 ushtarësh” dhe të blejë “të paktën 1.400 tanke të reja të betejave kryesore dhe 2.000 automjete luftarake këmbësorie”, duke tejkaluar forcat e kombinuara të Gjermanisë, Francës, Italisë dhe Britanisë.

Ai gjithashtu bën thirrje për “rreth 2.000 dronë me rreze të gjatë” në vit.

Ndërsa investimi është i rëndësishëm, raporti argumenton se kostoja është e menaxhueshme, duke arritur në vetëm 1,5 për qind të PBB-së së BE-së, një shifër “shumë më pak se sa duhej të mobilizohej për të kapërcyer krizën gjatë pandemisë COVID”.

Ai gjithashtu thekson se koordinimi ushtarak mbetet një nga sfidat më të mëdha të Evropës, me mbrojtjen e kontinentit të shpërndarë në 28 forcat e armatosura kombëtare.

“Vetësigurimi është më i shtrenjtë se siguria kolektive”, thekson raporti, duke bërë thirrje për “koordinim më të ngushtë dhe prokurim të përbashkët”.

“Nëse çdo vend përpiqet të mbrohet vetëm, do të kushtojë më shumë. Vetë sigurimi është më i shtrenjtë se siguria kolektive”, shton ai.

Për të financuar zgjerimin e mbrojtjes, raporti rekomandoi rritjen e shpenzimeve evropiane të mbrojtjes në 3,5-4 për qind të PBB-së në vit.

Kjo do të kërkonte 250 miliardë euro shtesë në shpenzime ushtarake, të cilat mund të financohen pjesërisht përmes “borxhit të përbashkët evropian” dhe kontributeve kombëtare.

“Rusia mund të ketë forcën ushtarake për të sulmuar shtetet e BE-së në tre deri në dhjetë vitet e ardhshme. Ne duhet ta klasifikojmë këtë si një rrezik real”, thuhet në raport.

Ndërsa thotë sfida është e vështirë, analiza vë në pah përfitimet e mundshme ekonomike, duke theksuar se “një rritje e financuar nga borxhi në shpenzimet e mbrojtjes mund të veprojë gjithashtu si një stimul ekonomik”.

Papa Françesku ka kaluar një natë të qetë në spital pasi gjendja e tij u përkeqësua mbrëmjen e kaluar pas një sulmi astme, deklaroi Vatikani zyrtar.

Kreu 88-vjeçar i Kishës Katolike, i cili është shtruar në spital në Romë për më shumë se një javë për shkak të sëmundjes së frymëmarrjes, ka kaluar një natë të qetë”, tha një zëdhënës i Selisë së Shenjtë në mëngjes.

”Gjendja e Françeskut u përkeqësua të shtunën pas një “sulmi të zgjatur të astmës” që kërkonte administrimin e oksigjenit dhe një gjendje anemike që kërkon transfuzion gjaku”, sipas Vatikanit.

”Gjendja e Papës mbetet kritike”, tha një zëdhënës i Selisë së Shenjtë të shtunën në mbrëmje, pasi analizat e gjakut të së shtunës zbuluan mungesën e trombociteve, të cilat janë për koagulimin e gjakut.

Mjekët paralajmërojnë për përkeqësim të mundshëm të gjendjes

Mjekët që trajtojnë Françeskun në spitalin Gemelli në kryeqytetin italian, Romë, kanë paralajmëruar se gjendja e tij mund të përkeqësohet më tej. Ata thonë se kërcënimi kryesor me të cilin përballet Papa është fillimi i sepsës, një infeksion serioz i gjakut që mund të ndodhë si ndërlikim i pneumonisë

Mjekët që kanë monitoruar analizat e tij të gjakut thonë se deri më tani nuk kishte asnjë provë që tregonte praninë e sepsës. Ekipi mjekësor i Papës vuri në dukje në përditësimin e tyre të parë të thelluar mbi gjendjen e Françeskut se ai po i përgjigjej barnave të ndryshme që i ishin dhënë.

Analizat e gjakut të së shtunës treguan se ai kishte zhvilluar trombocitopeni, një gjendje e numrit të ulët të trombociteve në gjak. Numri i ulët i trombociteve mund të shkaktohet nga një sërë gjërash, duke përfshirë efektet anësore nga mjekimi ose infeksionet, sipas Institutit Kombëtar të Shëndetit të SHBA.

Françesku, i cili ka sëmundje kronike të mushkërive, u shtrua në spital pasi një periudhë njëjavore e bronkitit u përkeqësua. Mjekët fillimisht diagnostikuan infeksionin kompleks viral, bakterial dhe fungal të traktit respirator dhe më pas testuan për pneumoni në të dy mushkëritë.

Atij iu përshkrua “pushim absolut”, përveç kombinimit të kortizonit, antibiotikëve të ndryshëm, së bashku me oksigjen shtesë sipas nevojës.

Mjekët që trajtojnë Françeskun thonë se nëse ai zhvillon sepsë, kjo mund të çojë në dështim të organeve, ose potencialisht edhe vdekje.

“Sepsis, me problemet e frymëmarrjes dhe moshën e tij, do të ishte vërtet e vështirë për t’u larguar”, thotë Dr. Sergio Alfieri, Shef i Mjekësisë dhe Kirurgjisë në Spitalin Gemelli.

“Anglezët thonë ‘trokisni në dru’, ne themi ‘prek hekurin’. Secili prek atë që dëshiron, por ky është rreziku real në këto raste: që këto mikrobe të kalojnë në qarkullimin e gjakut.”

“Ai e di se është në rrezik”, vuri në dukje Alfieri, “Dhe ai na tha që ta transmetojmë këtë”.

Vatikani thotë se ai mbetet në humor të mirë, ha mëngjes çdo ditë dhe ka vazhduar të punojë nga dhoma e tij e spitalit.

Françesku u bë Papa i Kishës Katolike Romake në mars 2013 dhe është Papa i parë nga Amerika.

Një numër në rritje i kanadezëve po mbështesin një peticion duke i kërkuar kryeministrit të tyre Justin Trudeau t’i heq shtetësinë kanadeze miliarderit Elon Musk.

Peticioni, i nisur nga banori Qualia Reed i provincës British Columbia dhe i sponsorizuar nga deputeti i Partisë së Re Demokratike (NDP), Charlie Angus, argumentoi se Musk është “angazhuar në aktivitete që shkojnë kundër interesit kombëtar të Kanadasë”.

Peticioni thekson se Musk, një ndër ndihmësit kryesor të presidentit të SHBA-së, Donald Trump, “ka përdorur pasurinë dhe fuqinë e tij për të ndikuar në zgjedhjet tona”, si dhe pretendon se Musk është “një anëtar i një qeverie të huaj që po përpiqet të fshijë sovranitetin kanadez”.

“Ne, të nënshkruarit, qytetarët e Kanadasë, i bëjmë thirrje kryeministrit që t’i heq statusin e dyshtetësisë Elon Muskut dhe t’i heq menjëherë pasaportën kanadeze”, thotë peticioni.

Musk, i lindur në Afrikën e Jugut, mori shtetësinë kanadeze përmes nënës së tij, e cila lindi në provincën kanadeze Saskatchewan.

Më shumë se 52.100 kanadezë kanë nënshkruar peticionin online që do të paraqitet në Dhomën e Përfaqësuesve pasi të mbyllet më 20 qershor.

Deri më tani nuk ka asnjë tregues nëse qeveria kanadeze do të shqyrtojë heqjen e shtetësisë së Muskut