Ku mërgojnë diktatorët?

Ku të shkoni kur nuk jeni më i mirëpritur në vendin tuaj?

Ku të shkoni, kur, pasi keni zënë pozitat më të larta në vendin tuaj, nuk jeni më i dashur në po atë vend? Dy studiues hulumtuan se ku shkojnë ish-diktatorët në mërgim. Duke u kthyer mbrapa në vitin 1946, Daniel Krcmaric dhe Abel Escribà-Folch kanë zbuluar se 52 vende kanë pritur diktatorë dhe se “destinacionet kryesore të tyre ishin Shtetet e Bashkuara, Mbretëria e Bashkuar, Rusia, Argjentina dhe Franca”. Këto informata shkencëtarët i kanë shprehur për “Washington Post”, njofton albinfo.ch.

“Historia na tregon se mërgimi është përdorur shpesh si një mjet i përshtatshëm politik që aktorët ndërkombëtarë kanë përdorur për të shtyrë udhëheqësit e ‘këqij’ që të lënë pushtetin”.

Kolonitë e vjetra

Gjatë analizës së tyre, që do të publikohet së shpejti në “Gazetën e Politikës” (Journal of Politics), ata zbuluan disa faktorë që ndikojnë ku zgjedhin diktatorët të largohen. Kështu ata vërejnë falë analizës së tyre se lidhjet transnacionale apo afërsia gjeografike e shteteve, të cilat do t’i mirëpresin potencialisht këta diktatorë, ndikojnë në zgjedhjen e tyre. Por, në artikullin e tyre ata shpjegojnë se kanë bërë disa zbulime edhe më interesante, njofton albinfo.ch.

“Së pari, një numër i madh i diktatorëve në vendet në zhvillim kërkojnë mërgimin në vendin e ish-kolonive të tyre. Pastaj diktatorët në fluturim kanë tendencë për t’iu shmangur shteteve demokratike, me përjashtim të vendeve me të cilët ishin aleat të mëdhenj të pushtetit të tyre”.

Efekti parandalues

Duhet të thuhet se që nga fundi i Luftës së Ftohtë diktatorët e kanë më të vështirë të gjejnë një pjesë të vogël parajse, sepse Fuqitë e Mëdha nuk janë më të inkurajuara për t’i mirëpritur ata. Dhe, ata që ishin në pushtet për krime gjykohen gjithnjë e më shumë, gjë që shpjegon arsyen pse diktatorët aktualë preferojnë të qëndrojnë në pushtet duke shkaktuar edhe luftëra civile në periudha të gjata, si në rastin e Libisë Muamar Gadafi dhe siriani Bashar Assad, shpjegojnë autorët.

“Kjo është ana negative e të quajturës ‘përgjegjësi globale’. Ndërsa, ana pozitive, ose fitimprurëse qëndron te fakti se tani kryetarët e shteteve e dinë se nëse i shkelin të drejtat e njeriut, do të kenë pak gjasa dhe opsione për të shpëtuar, prandaj drejtësia e tanishme ndërkombëtare ka një efekt parandalues”.