Bashkimi Evropian pritet së shpejti të japë dritën jeshile për përdorimin e kamionëve “gigaliner” – me gjatësi mbi 25 metra dhe kapacitet transporti deri në 60 tonë mallra. Këto automjete të mëdha tashmë përdoren në disa vende të BE-së, dhe Parlamenti Evropian ka miratuar lejimin e tyre në rrugët evropiane. Megjithatë, vendimi final mbetet në duart e ministrave të transportit të BE-së,  përcjell albinfo.ch.

Në Zvicër, lajmi ka shkaktuar reagime të forta dhe polemika të shumta. Aktualisht lejohet përdorimi i kamionëve deri në 40 tonë dhe me gjatësi maksimale 18.75 metra. Zgjerimi i kufijve për të përfshirë “gigaliner”-ë ka hasur rezistencë të gjerë, jo vetëm nga kantonet dhe organizatat mjedisore, por edhe nga Shoqata Zvicerane e Automjeteve Tregtare (ASTAG).

Sipas një sondazhi të realizuar nga Blick në bashkëpunim me institutet e kërkimit të opinionit Sotomo, 51 % e të anketuarve janë kundër lejimit të “gigaliner”-ëve për tranzit në Zvicër, nëse janë të regjistruar në BE. Ndërsa 16 % të tjerë janë “më tepër jo”, duke reflektuar një klimë të përgjithshme refuzuese.

Refuzimi është i përhapur në të gjitha partitë kryesore: 64 % e të Gjelbërve, 54 % e SVP-së dhe 53 % e PS-së janë kundër. Edhe tek votuesit e FDP-së, që tradicionalisht mbështesin inovacionet në transport, 37 % janë kundër dhe 18 % “më tepër jo”, transmeton albinfo.ch.

Mbështetësit e “gigaliner”-ëve theksojnë potencialin për të reduktuar ndotjen duke transportuar më shumë mallra me më pak udhëtime, si dhe për të zbutur mungesën e shoferëve profesionistë. Por organizata Pro Alps paralajmëron për pasoja negative: lejimi i këtyre kamionëve mund të rrezikojë transferimin e transportit transalpin në hekurudhë – një objektiv për të cilin Zvicra ka investuar miliarda në projektin NRLA.

Një raport i mëhershëm i Zyrës Federale të Rrugëve, rreth 15 vjet më parë, paralajmëronte se rruga veri–jug nuk është ende gati për “gigaliner”–ët. Përmirësimet e nevojshme në infrastrukturë – ura, stacione doganore dhe zona pushimi – mund të kushtojnë rreth 75 milionë franga zvicerane. Vullneti politik për investime të tilla është i ulët, shkruan Blick, transmeton albinfo.ch.

Këshilltari kombëtar SVP, Benjamin Giezendanner, u shpreh se, “pas refuzimit të zgjerimit të autostradës, aktualisht mungon vullneti për të shpenzuar para të tilla”. Sidoqoftë, ai paralajmëroi se, me presionin e marrëveshjeve kuadër me BE-në, zbatimi i detyrueshëm i direktivës për “gigaliner”–ët është vetëm çështje kohe.

Kantoni i Gjenevës ka paralajmëruar një nismë kantonale për të ndaluar përdorimin e këtyre kamionëve, ndërsa çështja pritet të shqyrtohet nga Këshilli Kombëtar në seancën e ardhshme.

Zhvillimet e ardhshme do të jenë vendimtare për fatin e “gigaliner”–ëve në Zvicër – një nga debatet më të nxehta në fushën e transportit dhe mjedisit.

Zvicra është një qendër globale për tregtimin e mallrave, me mbi 900 kompani dhe 10,000 punonjës. Gjeneva dhe Zug janë vendet kryesore.

Korporatat përfitojnë nga taksat e ulëta të korporatave dhe neutraliteti politik.

Sektori i lëndëve të para kontribuon ndjeshëm në të ardhurat tatimore dhe përbën deri në dhjetë për qind të PBB-së zvicerane, por ka edhe kritika.

“Falënderojmë tregtarët e mallrave,” tha këshilltarja federale Karin Keller-Sutter në shkurt, duke iu referuar buxhetit të shtetit. Të ardhurat nga taksat nga Gjeneva, shtëpia e miratuar e qindra kompanive të mallrave, mezi kompensuan deficitin në thesarin e shtetit vitin e kaluar. Tani, industria po ndihmon Gjenevën të bëhet kantoni më i pasur deri në vitin 2028, duke kaluar Zugun – kantonin e dytë të preferuar të kompanive, shkruan 20minuten.

Zvicra ka një histori të gjatë me tregtarët e mallrave dhe marrëdhënia midis të dyve nuk është gjithmonë pa polemika. Kritika është konstante. Por sa e madhe është kjo industri dhe pse është e bazuar në Zvicër?

Kompanitë zvicerane formësojnë ekonominë globale

Sipas vlerësimeve të Sekretariatit Shtetëror për Çështje Ekonomike (Seco), rreth 900 kompani me rreth 10,000 të punësuar operojnë në sektorin e lëndëve të para në Zvicër. Rreth tre të katërtat e vendeve të punës të vlerësuara të këtyre kompanive ndodhen në kantonet e Gjenevës (43 për qind), Zug (22 për qind) dhe Ticino (9 për qind), sipas përgjigjes së SECO ndaj një kërkese, përcjell albinfo.ch.

Bazuar në hulumtimin e saj, OJQ-ja Public Eye vlerëson se janë të përfshira rreth 960 kompani. Me një peshë të vlerësuar prej 25 për qind të tregtisë globale të mallrave, Zvicra luan një rol qendror. Në disa sektorë, pesha e vlerësuar është edhe më e madhe. Këto kompani përbëjnë afërsisht 60 për qind të tregtisë globale të mallrave të metaleve dhe 35 për qind të tregtisë së naftës.

Tregtimi i mallrave nuk ka të bëjë vetëm me metalet dhe naftën. Korporatat zvicerane po bëjnë mirë edhe në tregtimin e mallrave bujqësore. Shembulli i tregtisë së portokallit të firmës zvicerane Louis Dreyfus Company është një shembull veçanërisht i mirë se si këto kompani kanë një ndikim global, edhe pse mallrat e tyre nuk kalojnë kurrë nëpër Zvicër.

Pse Zvicra?

Zvicra tashmë ka një traditë të gjatë si qendër tregtare. Në shekullin e 19-të, André & Co., Henri Nestlé dhe Salomon Volkart, për shembull, ishin pionierë në tregtinë ndërkombëtare të lëndëve të para, shpjegon Gerald Hosp, pedagog në tregtimin e mallrave.

Pionierët udhëtuan në Indi, Afrikë ose Azinë Juglindore. Tregtonin kafe, kakao dhe pambuk. “Pas Luftës së Dytë Botërore, zhvillimi u përshpejtua dhe Zvicra u bë një qendër e rëndësishme për tregtinë fizike të lëndëve të para”.

Si rezultat, Zvicra është zhvilluar gjatë viteve në një qendër globale për tregtimin e mallrave përmes një kombinimi të faktorëve historikë, gjeografikë, ekonomikë dhe politikë, sipas Florence Schurch, Sekretare e Përgjithshme e shoqatës së industrisë Suissenégoce.

Faktorët përfshijnë diversitetin e tregtarëve të specializuar në kamare specifike, vendndodhjen në zemër të Evropës me lidhje të shkëlqyera me tregjet globale dhe numrin e madh të punëtorëve të kualifikuar.

“Bizneset që nuk tolerohen në vende të tjera”

Sipas Robert Bachmann, një ekspert i mallrave dhe financave në Public Eye, korporatat përfitojnë gjithashtu nga politika e taksave të ulëta të vendit. “Kantonet si Gjeneva dhe Zug kanë disa nga taksat më të ulëta të korporatave në nivel ndërkombëtar. Përveç kësaj, ka zgjidhje të personalizuara tatimore për korporatat e mëdha dhe individët.”

Ka gjithashtu pak kërkesa për mbikëqyrje dhe transparencë. “Zvicra kryesisht i lejon kompanitë të bëjnë si të duan, kërkon vetëm një minimum të dhënash dhe informacioni dhe heziton të prezantojë detyrime të detyrueshme të kujdesit të duhur.” Nuk duhet harruar gjithashtu roli i veçantë politik i Zvicrës. “Historikisht, neutraliteti i saj politik dhe qëndrimi i gjatë në OKB janë përdorur vazhdimisht për të kryer biznes që nuk do të tolerohej në vende të tjera.”

Roli i bankave

Por një aspekt në veçanti është jetik për korporatat: “Sektori bankar zviceran luan një rol vendimtar në mbështetjen e industrisë së mallrave,” thotë Schurch i Suissenégoce. “Bankat zvicerane shpikën financimin e tregtisë”.

Sipas Schurch, bankat zvicerane kanë zhvilluar ekspertizë unike në financimin e strukturuar të mallrave që pak qendra të tjera bankare e posedojnë. “Shumë shtëpi tregtare dhe banka kanë ndërtuar marrëdhënie të gjata dekadash, duke krijuar një nivel të paparë besimi dhe kuptimi të nevojave specifike të industrisë.”

Çfarë përfiton Zvicra nga kjo?

Përfitimi më i madh i Zvicrës nga industria e lëndëve të para janë të ardhurat e larta tatimore. Ndërsa Seco nuk ishte në gjendje të jepte detaje mbi shumën e saktë sipas kërkesës, sipas llogaritjeve të Public Eye, të ardhurat nga taksat nga industria e lëndëve të para në kantonin e Gjenevës përbëjnë rreth 50 përqind të të gjitha taksave të korporatave kantonale. “Përveç kësaj, janë taksat individuale të paguara nga ata të punësuar në tregtinë e lëndëve të para,” thotë Bachmann i OJQ-së.

Sipas statistikave tregtare të SNB-së, sektori i mallrave kontribuoi rreth dhjetë për qind në PBB-në zvicerane në vitet rekord të 2022 dhe 2023 – krahasuar me 6.4 për qind vitin e kaluar. “Megjithatë, sektori i mallrave punëson shumë pak njerëz,” thekson Bachmann. “85 përqind e kompanive kanë nga zero deri në nëntë punonjës. Kështu që krijon relativisht pak vende pune.”

Vendndodhjet e reja tërheqin industrinë

Megjithëse industria e lëndëve të para në Zvicër po ecën shumë mirë, Zvicra duhet të qëndrojë vigjilente, pasi kushtet kornizë për kompanitë mezi po evoluojnë, ndërsa vendet e tjera po bëjnë përpjekje të mëdha për të përmirësuar në mënyrë specifike atraktivitetin e tyre si vend, thotë Schurch of Suissenégoce. “Sot, ne shohim se gjithnjë e më pak talentë ndërkombëtarë janë të gatshëm të punojnë në Zvicër: ndërsa pagat janë të larta, po ashtu janë edhe taksat personale.”

Suissenégoce është gjithashtu i shqetësuar për situatën e bankave që janë të rëndësishme për industrinë. “Nëse bankat zvicerane nuk janë më në gjendje të financojnë kompanitë e tregtimit të mallrave për shkak të rregulloreve tepër të rrepta, ato do të zhvendosen në vende ku mund të financohen nga bankat.”

Hosp konfirmon këtë zhvillim. Për shkak të krizës financiare dhe kërkesave të mjaftueshmërisë së kapitalit, disa banka tashmë janë tërhequr nga biznesi i financimit të tregtisë. Bankat kantonale në Cyrih, Gjenevë dhe Vaud mbeten lojtarë të rëndësishëm për tregtarët më të vegjël të mallrave. Megjithatë, tregtarët më të mëdhenj të mallrave po financohen tani me ndihmën e konsorciumeve të mëdha bankare ndërkombëtare. “Biznesi është global, po ashtu edhe financimi”.

Nisma e shtëpisë së dytë po zgjeron hendekun e çmimeve midis shtëpive parësore dhe dytësore. Edhe për pronat me ndërtime të njëjta, banorët në ultësira tani paguajnë dyfish e gjysmë më shumë.

“Shijoni pamje spektakolare të majave madhështore dhe peizazhit natyror të pacenuar” – kështu reklamon një zhvillues i pasurive të paluajtshme nga Graubünden projektin “Mareia” me shtatë apartamente në Klosters, Graubünden. Arkitektura karakterizohet nga një “kombinim harmonik i traditave lokale dhe teknologjisë moderne të ndërtimit”, shkruan ekipi arkitekturor. Struktura e çmimeve të projektit të pasurive të paluajtshme është më pak e balancuar.

Ndërsa një apartament me 87 metra katrorë hapësirë ​​banimi në katin e parë është i disponueshëm për 860,000 CHF relativisht të përballueshme, blerësit duhet të paguajnë 1,85 milionë CHF për të njëjtin apartament një kat më lart. Të dy apartamentet kanë të njëjtin planimetri dhe karakteristika identike, siç sugjerojnë dokumentet e blerjes.

Diferenca në çmim midis apartamenteve me 4.5 dhoma është edhe më ekstreme: më e lira në katin përdhes kushton 1.08 milionë CHF, ndërsa më e shtrenjta në katin e dytë kushton 2.58 milionë CHF – një 1.5 milionë CHF, ose 150 për qind. Këto apartamente janë gjithashtu saktësisht të njëjtën madhësi dhe kanë të njëjtin planimetri, shkruan Blick, transmeton albinfo.ch.

Fakti që apartamentet e larta kanë pamje më të mirë mund të mos shpjegojë dallimet e mëdha të çmimeve. Arsyeja qëndron në statusin ligjor: apartamentet më të lira janë përcaktuar si banesa primare për vendasit, ndërsa ato më të shtrenjtat janë përcaktuar si shtëpi të dyta dhe mund të blihen nga jorezidentët si shtëpi pushimi.

A po shkulen këtu klientët e pasur të ultësirës? Marc Kunz, partneri i vogël i R. Kunz Immobilien AG, e mohon këtë. Kompania nga komuna fqinje e Davos GR është zhvilluesi i projektit. Kunz shpjegon diferencën e madhe të çmimeve me “çmimin dukshëm më të lartë të tokës për apartamentet e pushimit si dhe me mekanizmin e tregut të ofertës dhe kërkesës”.

Oferta dhe kërkesa – kështu e përshkruan Kunz atë që ka qenë krejtësisht jashtë ekuilibrit në rajonet turistike që nga miratimi i nismës së shtëpisë së dytë mbi një dekadë më parë. Për shkak se bashkitë si Klosters nuk lejohen më të ndërtojnë shtëpi të dyta shtesë, çmimi i pronave të mbetura po çohet në lartësi gjithnjë e më marramendëse. Për shkak se shumë planifikime u pezulluan deri në zbatimin e iniciativës, shpërthimi i çmimeve në male ndodhi me vonesë.

Vetëm në vitet e fundit rritjet e çmimeve janë bërë qartësisht të dukshme, siç tregojnë shifrat nga konsulenti i pasurive të paluajtshme Wüest Partner. Hendeku i çmimeve midis banesave parësore dhe dytësore vazhdon të zgjerohet – më i theksuar se kurrë më parë. Diferenca ekstreme e çmimeve është veçanërisht e habitshme në projektet e reja të ndërtimit si “Mareia”.

Një shtëpi pushimi më parë qëndronte në vendin e projektit. Ligji lejon që vëllimi i njëjtë të përdoret si shtëpi e dytë në një ndërtesë zëvendësuese. Nëse faktori i shfrytëzimit lejon vëllim shtesë ndërtimi, ai mund të përdoret si vendbanim kryesor. Zhvilluesit ndoqën saktësisht të njëjtën qasje me projektin “Mareia” – u ndërtuan katër rezidenca primare shtesë.

Kjo gjeneron të ardhura shtesë për zhvilluesit e pasurive të paluajtshme dhe krijon hapësirë ​​shtesë jetese për vendasit. “Duke ofruar edhe banesa primare në këtë projekt, ne po kontribuojmë në mungesën e banesave”, thotë Kunz. Popullsia lokale, në veçanti, po lufton gjithnjë e më shumë për të gjetur banesa tërheqëse, sipas ekspertit të pasurive të paluajtshme.

Megjithatë, familjet e klasës së mesme nga ultësira mund të harrojnë ëndrrën e tyre për një shtëpi pushimi në male me këto çmime. Më parë, blerësit paguanin një shtesë ndoshta vetëm 300 franga për metër katror, ​​në varësi të komunës. Në projektin “Mareia”, tarifa shtesë për shtëpinë e dytë tani është nga 11 mijë deri në 15 mijë franga për metër katror. Megjithatë, kjo shtesë nuk shkon më në bashki, por direkt në arkën e zhvilluesve.

Malet si një vend i dytë për të jetuar?

Përballë kostove të tilla shtesë, disa njerëz në ultësira mendojnë: Unë thjesht do të shkoj në male. Jo vetëm që barrat e hipotekës për një vendbanim parësor janë dukshëm më të ulëta, në varësi të bashkisë, ato mund të ofrojnë gjithashtu zbritje të konsiderueshme të lejeve sezonale për vendpushimet e skive. Marc Kunz shpjegon se ai gjithashtu u shet banesat kryesore blerësve jo vendas – me kusht që ta zhvendosin qendrën e tyre të jetës në Klosters. Pajtueshmëria me këtë kërkesë monitorohet rreptësisht nga autoritetet vendore.

Një projekt i ngjashëm në Klosters bëri mjaft bujë disa vite më parë. Në atë kohë, diferenca e çmimeve midis shtëpive parësore dhe dytësore ishte shumë më e moderuar. Sot, hendeku është zgjeruar aq shumë sa nxitja për t’u zhvendosur në male po bëhet një opsion real për disa – qoftë jashtë llogaritjeve apo dëshirës për “peizazhin natyror të paprekur”.

Punonjësit federalë fitojnë dukshëm më shumë se homologët e tyre në sektorin privat. Hendeku i pagave është veçanërisht i madh për pozicionet me kohë të pjesshme.

Ata që punojnë për qeverinë federale kanë avantazh financiarisht, veçanërisht nëse punojnë me kohë të pjesshme. Llogaritjet tregojnë se punonjësit federalë me të njëjtin profil fitojnë mesatarisht 10,000 CHF më shumë në vit sesa punonjësit e krahasueshëm në sektorin privat. Sipas “SonntagsZeitung”, diferenca për pozicionet me kohë të pjesshme është sa 17,600 CHF – kjo është rreth 1,460 CHF më shumë në muaj.

E ekstrapoluar në të gjitha rreth 39,000 pozicionet me kohë të plotë në administratën federale, kjo do të rezultonte në kursime të mundshme prej 390 milionë CHF në vit. FDP dhe SVP duan të ulin pagat. Sindikatat kundërshtojnë me forcë, transmeton albinfo.ch.

Puna me kohë të pjesshme është e vlefshme për qeverinë federale

Shifrat vijnë nga një analizë e ekonomistit Christoph Schaltegger. Ai krahasoi të ashtuquajturit “binjakë statistikorë”, domethënë njerëz të së njëjtës moshë, gjini, arsimim dhe funksion.

Dallimi është veçanërisht i dukshëm për ngarkesat më të shkurtra të punës: Ata që punojnë më pak se 80 përqind marrin një mesatare prej 17,600 CHF më shumë në vit nga qeveria federale. Kjo korrespondon me një rritje të pagave prej 19.2 për qind krahasuar me sektorin privat. Sipas Schaltegger, kompanitë private ua kalojnë punonjësve të tyre kostot shtesë të ngarkesave më të shkurtra. Qeveria federale nuk duket se e bën këtë.

Numrat krijojnë tension politik

Një shembull i llogaritjes: Një avokat me dymbëdhjetë vjet përvojë profesionale fiton mesatarisht 115,000 CHF në vit në një punëdhënës privat. Në nivel federal, një pozicion i krahasueshëm do të fitonte rreth 159,000 CHF—34,000 CHF më shumë.

Kjo po shkakton polemika politike. Presidenti i FDP-së Thierry Burkart thotë: “Është tronditëse që punonjësit federalë fitojnë dukshëm më shumë se punonjësit në sektorin privat.” Ai bën thirrje për nota më të ulëta pagash për punonjësit e rinj dhe përmbajtje në rritje të pagave. Kreu i grupit parlamentar të SVP, Thomas Aeschi, dëshiron, ndër të tjera, të heqë rregullimet e kostos së jetesës dhe të ricaktojë klasat e pagave: “Hendeku i pagave më trondit. Duhet korrigjuar.”

“Problemet e vërteta qëndrojnë në sektorin privat”

Kritika vjen edhe nga e majta. Këshilltarja Kombëtare Katharina Prelicz-Huber (Të Gjelbrit) e quan debatin “polemika të lira”. Ajo thotë se “Problemet e vërteta qëndrojnë në sektorin privat”.

Si shembull, ajo tregon krizën në Credit Suisse: Atje, ata panë “rrëmujën” që mund të shkaktonin menaxherët me paga të tepërta. Prelicz-Huber ishte president i Federatës Zvicerane të Personelit të Shërbimit Publik (VPOD) deri në vitin 2023 dhe thekson se shumë punë federale kërkojnë ekspertizë specifike dhe për këtë arsye duhet të paguhen mirë.

Prelicz-Huber tregon për një studim të fundit të kryer nga firma e auditimit PWC në emër të qeverisë federale. Ky studim arrin në përfundimin se pagat e përgjithshme nuk janë më të larta se ato në sektorin privat – me përjashtim të grupeve të pagave më të ulëta. Sipas këtij studimi, nëpunësit civilë federalë fitojnë më pak në krye sesa menaxherët e lartë të kompanive të mëdha.

Jürg Grossen e konsideron studimin mashtrues

Presidenti i GLP, Jürg Grossen, nga ana e tij, e konsideron studimin e PWC-së mashtruese. Ai krahason agjencitë federale vetëm me kompanitë e mëdha, të listuara publikisht, jo me SME-të. “Kjo është një përpjekje për të fshehur pagat e larta federale,” thotë ai. Schaltegger paralajmëron gjithashtu: “Qeveria federale po deformon tregun e punës me politikën e saj të pagave. SME-të po humbasin punonjës nga administrata ose duhet të rekrutojnë jashtë vendit.”

Zyra Federale e Personelit (FOPA) kundërshton shifrat e Schaltegger. I ka ekzaminuar dhe nuk i ndan rezultatet. Baza e të dhënave është shumë e papërpunuar për të bërë një deklaratë të besueshme.

Zvicra eksportoi ar në SHBA dhe tani një pjesë e tij është kthyer në Zvicër. Por ndoshta nuk do të qëndrojë këtu për shumë kohë, thotë një ekspert i arit.

Bankat, menaxherët e aktiveve dhe investitorët institucionalë zhvendosën tonelata ari nga Zvicra në Shtetet e Bashkuara në dhjetor dhe janar. Tani ari po kthehet në Zvicër.

Sipas statistikave të tregtisë së jashtme të qeverisë federale, Zvicra importoi 25.5 ton ar nga Shtetet e Bashkuara në mars dhe 12.7 ton në shkurt. Tregtari i arit Philoro ia atribuon këtë imazhit pozitiv të Zvicrës si i qëndrueshëm dhe politikisht neutral. Blerësit e arit pëlqejnë ta ruajnë atë në Zvicër, thotë ai, ndërsa Shtetet e Bashkuara, nën Trump, janë të paparashikueshme.

Pse Donald Trump e përjashtoi arin nga tarifat amerikane?

Robert Vitye, Drejtor Menaxhues i Grupit Solit, i specializuar në metalet e çmuara, komenton mbi transfertat e arit tha se si një aktiv monetar, ari zakonisht përjashtohet kryesisht nga barrierat tarifore. Edhe përpara tarifave të përfolura, nuk kishte indikacione të qarta se ari mund të prekej.

Pra, a ishte gjithmonë e qartë se tarifat nuk do të ndikonin fare në tregtinë e arit?

Përjashtimi i arit nga tarifat nuk ishte befasi dhe është në përputhje me praktikën e vendosur. Pavarësisht natyrës së tyre fizike, flukset e arit klasifikohen më mirë si transferta kapitale ndërkombëtare sesa si lëvizje mallrash, shkruan 20minuten, transmeton albinfo.ch.

Në fillim të vitit rrodhi shumë ar në Nju Jork. Pse?

Në fillim të vitit, kishte diferenca çmimesh midis qendrave tregtare të Nju Jorkut dhe Londrës në formën e një prim çmimi për arin e disponueshëm në Nju Jork. Që atëherë këto janë eliminuar, duke eliminuar nxitjen spekulative në formën e një fitimi arbitrazhi.

Por shkalla e këtyre transfertave të arit ishte e pazakontë, apo jo?

Po, transferimet e arit prej rreth 2000 tonësh në SHBA midis dhjetorit dhe shkurtit ka të ngjarë të përfaqësojnë lëvizjet më të mëdha të arit në kohë paqeje në një periudhë kaq të shkurtër kohore.

Pse ari tani po kthehet përsëri në Zvicër?

Nuk është për t’u habitur që një pjesë e arit po kthehet në Zvicër, veçanërisht pasi SHBA-të kishin përvetësuar të gjitha eksportet e arit nga Zvicra në një periudhë afatshkurtër dhe vendet e tjera të destinacionit u detyruan të merrnin një vend të dytë në afat të shkurtër.

A ka arsye të tjera për kthimin e arit në Zvicër?

Mund të ketë shumë arsye për transferimin e arit në Zvicër. Përveç riprogrameve të përgjithshme logjistike, aspekte të tjera të kërkesës ndërkombëtare mund të luajnë gjithashtu një rol.

Sa ari u kthye në Zvicër, sa është ende në SHBA?

Një sasi e saktë e fluksit aktual të kthimit nga SHBA nuk është ende i mundur sepse të dhënat përkatëse të bilancit tregtar nuk janë ende të disponueshme.

A do të mbetet ari që mbërriti këtu në Zvicër?

Rafineritë zvicerane përpunojnë arin, i cili më pas eksportohet shpesh në vende të tjera. Një pjesë e madhe e importeve që vijnë në Zvicër nga SHBA-të përdoren shpejt për eksport në vende të tjera. Oreksi për arin është global, siç ndodh shpesh në kohë pasigurie ekonomike.

A perceptohet gjithnjë e më shumë Zvicra si një vend për ruajtjen e sigurt të arit, ndërkohë që SHBA-të po e humbin këtë status?

Zvicra në përgjithësi konsiderohet një vend i sigurt për të ruajtur arin. Megjithatë, pavarësisht nga luhatjet afatshkurtra të arit, një rënie në rëndësinë e Shteteve të Bashkuara në këtë drejtim nuk është një interpretim i qartë. Nju Jorku me siguri do të mbetet një qendër kryesore financiare dhe kështu një qendër tregtare e arit për të ardhmen e parashikueshme.