Sa kohë para ekranit është e tepërt?

(KEYSTONE/Christian Beutler)

Është e padiskutueshme që shumë prej nesh kalojnë pjesën më të madhe të jetës para ekraneve të telefonave tanë.

Në fakt, 31% e të rriturve amerikanë dhe 46% e adoleshentëve amerikanë thonë se janë në internet “pothuajse vazhdimisht”, sipas Pew Research Surveys nga 2021 dhe 2022. Sa është shumë? Ndonjëherë është e vështirë të dihet.

Kur problemi u zhvendos nga fizik në mendor, duke ia prishur krijimtarinë ai vendosi se duhej të hiqte dorë. Anketa e Pew Research 2022 e adoleshentëve amerikanë zbuloi se 67% e tyre përdorin TikTok dhe mes tyre, 16% e përdorin atë vazhdimisht. Ky numër është edhe më i lartë në mesin e 95% të adoleshentëve që përdorin YouTube, me 19% që e përdorin atë vazhdimisht.

A jam i varur? Tani për tani, varësia nga interneti nuk është një diagnozë klinike zyrtare. Ka ende shumë pyetje nëse ai kualifikohet si një çrregullim i shëndetit mendor më vete ose nëse duhet të konsiderohet pjesë e një gjendjeje tjetër të shëndetit mendor. Ka edhe pyetje se si ta përcaktojmë, ta masim, ta testojmë dhe ta trajtojmë atë.

Megjithatë, shumica e ekspertëve pajtohen se pavarësisht nëse është një “varësi” e vërtetë apo diçka tjetër, koha e tepërt para ekranit mund të ketë efekte të këqija, veçanërisht për fëmijët. Pikërisht këtu hyn Dr.Michael Rich. Rich trajton pacientët e rinj me atë që ai e quan përdorim problematik të medias në Klinikën për Çrregullime të Medias Interaktive të cilën ai e drejton bashkë në Spitalin e Fëmijëve të Bostonit.

“Aty ku shfaqet problemi është kur funksionet e tyre të përditshme dëmtohen në një farë mënyre. Ata nuk po flenë mjaftueshëm. Ata po hanë tepër. Ata mungojnë në shkollë ose po i zë gjumi në shkollë. Ata po tërhiqen nga miqtë e tyre. Ne si shoqëri e përdorim termin varshmëri si poshtëruese. Ne i mendojmë të varurit si njerëz të dobët me karakter të dobët dhe i qasemi varësisë, sinqerisht, ende si diçka për t’u ndëshkuar sesa për t’u shëruar”.

Rich gjithashtu nuk mendon se teknologjia është shkaku i problemeve të pacientëve të tij, por përkundrazi, ajo i përforcon ato. Dhe ai ka një qasje kundërintuitive për të ndihmuar pacientët e tij të rinj, të cilët shpesh po përballen me çështje, si ankthi ose çrregullimi obsesiv-kompulsiv.