Pesë festivalet e çuditshme në Zvicër

Edhe pse Zvicra është një vend i vogël, kultura e saj është e larmishme dhe, nganjëherë, e çuditshme. Këtu janë pesë tradita të çuditshme që mund të mos i keni ditur - deri më tani

Gaeste werfen Wuerste, Buerli und Biberli aus dem Fenster zu den wartenden Kindern, beim Brauchtum "Eins, zwei, Geissebei", am 9. Februar 2016, in Rapperswil-Jona. Um 15.15 oeffnen sich die Fenster des Rathauses, wo geladene Gaeste beim Herrenessen weilen. Auf die Frage "Sind alli mini Buebe doo?" und den Ruf der wartenden Kinder "Jo! Eins, zwei Geissebei!", werfen die Gaeste aus dem Rathaus Buerli, Cervelats und Biberli zu den Kindern hinunter. Der Brauch soll auf die Belagerung der Stadt am 24. Februar 1350 durch Rudolf Brun zurueckgehen. (KEYSTONE/Gian Ehrenzeller)

Disa prej tyre lidhen me gjëra që shumë prej nesh i konsiderojnë si “zvicerane” – të tilla si bagëtia dhe armët – ndërsa të tjerët, mirëpo, ata thjesht tingëllojnë si një fuçi e vërtetë argëtimi, shkruan The Local, përcjell albinfo.ch.

Lufta e lopëve në Valais 

Në një vend me reputacion pacifist, lopët mund të bëhen mjaft luftarake. 

Raca e bagëtive Hérens, të cilat janë specifike për disa rajone të Valais, janë të njohura për ndjenjën e tyre të hierarkisë dhe natyrës së egër. 

Vetëm njëra mund të kurorëzohet si mbretëreshë, kështu që ndërsa spektatorët brohorasin nga tribunat, lopët fjalë për fjalë mbyllin brirët në luftën e tyre për epërsi brenda tufës, kantonit, madje edhe kombit, në atë që është bërë një ngjarje vjetore e mbajtur në pranverë në me emrin e duhur Val d’Hérens. 

Knabenschiessen, Cyrih 

Çdo shtator, zhurma e të shtënave arrin në qytetin më të madh të Zvicrës. 

Është vetëm një bandë adoleshentësh që bëjnë atë që vjen natyrshëm në pothuajse çdo zviceran: gjuajtja e shpejtë. 

Por nuk ka asgjë shqetësuese për të, pasi 12-16-vjeçarët po marrin pjesë në Knabenschiessen (mos u përpiqni ta shqiptoni), konkursi më i madh i pushkëve të rinjve në botë. 

Është një nga më të vjetrat në Zvicër, që daton në shekullin e 17 -të – shumë para se të shpikte armën tjetër të Zvicrës, thikën e ushtrisë. 

Ndërsa pamja e të rinjve që ecin përreth me pushkë të varura mbi supet e tyre mund të alarmojë disa njerëz, nuk duhet. Kjo është, në fund të fundit, Zvicra, ku armët janë po aq pjesë e kulturës sa djathi, çokollata dhe… lopët luftuese, përcjell tutje albinfo.ch. 

Pfingstbluttlern, Bazel 

Frikësimi i bashkëfshatarëve tuaj tingëllon si shumë argëtim dhe banorët e Ettingen, një komunitet në Bazel, e kanë çuar këtë praktikë në një nivel krejt të ri. 

Aq sa Pfingstbluttlern (përsëri, mos u përpiq ta shqiptosh) tani është një traditë lokale, pjesë e një rituali të lashtë pak të njohur të pjellorisë. 

Ta themi thjesht, gjatë Rrëshajëve, burrat vendas vishen si shkurre, defilojnë nëpër qytet, i gjejnë gratë dhe i hedhin ato në burime, të gjitha në emër të argëtimit dhe traditës. 

Hej, çfarë nuk të pëlqen? 

Funkensonntag, Appenzell 

Nëse emri i kësaj feste tingëllon si “E Diel Funky”, është sepse është. 

Ajo që në të vërtetë do të thotë është “E diela e Shkëndijës”, e quajtur kështu pas një zakoni të vjetër në të cilin komunitetet përreth Appenzell garuan për të parë se kush mund të prodhojë shkëndijën më të madhe. 

Por ajo që është në të vërtetë më qesharake (dhe të paktën po aq e rrezikshme) sesa vënia e zjarrit në tufat e kashtës është që fëmijët të ndezin cigare. 

Fëmijëve u lejohet të pinë cigare dhe puro gjatë kohëzgjatjes së festivalit, por duhet të paketojnë duhanin kur të mbarojë festivali. 

Këto ditë, Funkensonntag është një festival bagëtish i mbajtur në tetor – ngjarja e vetme e tillë në Zvicër (dhe ndoshta edhe gjetkë) ku fëmijët lejohen të pinë duhan. 

Askush nuk e di se si lindi ky zakon ose pse lejohet akoma, por ndoshta është një nga më të çuditshmit. 

Eis-Zwei-Geissebei, St. Gallen 

Shumica e njerëzve në Zvicër hanë salcice, jo i hedhin ato nga dritarja. 

Me përjashtim të Rapperswill, kantoni St. Gallen, ku hedhja e sallamit është një traditë aktuale, besohet se daton që nga rrethimi dhe shkatërrimi i qytetit më 24 shkurt 1350. 

Në thelb, çdo vit atë ditë dritaret e bashkisë hapen dhe një anëtar i këshillit pyet “Sind alli mini Buebe doo?” (A janë të gjithë djemtë e mi këtu?). 

Qindra fëmijë në pritje të mbledhur para ndërtesës thërrasin përsëri: “Ja! Eis, zwei, Geissebei! “(Po, një, dy, këmbë dhie), pas së cilës sallamet dhe ushqimet e tjera hidhen nga dritarja. 

Ne nuk e dimë nëse fëmijët pastaj ndezin cigaren apo marrin armët dhe shkojnë për të qëlluar.