Cyrihu ofron mundësi strehimi për familjet që kanë vështirësi

Qyteti i Cyrihut operon katër strehimore speciale emergjente për familjet e pastreha. Ata jetojnë atje në kushte të ngushta.

Është një skenar i tmerrshëm për çdo familje: Në kutinë postare ka një njoftim ndërprerjeje.Pavarësisht kërkimeve të gjata, prindërit thjesht nuk mund të gjejnë një banesë të re. Në fund, familja mbetet  papritur pa shtëpi.

Ky skenar po bëhet realitet për disa familje për shkak të rritjes së qirave në Cyrih. Për t’i ndihmuar, qyteti ofron katër akomodime speciale emergjente: dy prej tyre ndodhen në Seefeld, një në Enge dhe një pranë Irchel Park.

Ky i fundit ndodhet në një ish-shtëpi pleqsh. Një krevat marinari, dy krevate teke, dy dollapë, një tavolinë e vogël me dy stola, një lavaman në mur – kjo është gjithçka që ka në dhomë, të cilën udhëheqësi i ekipit, Christian Kobel e quan “dhomë standarde”. Familja duhet të ndajë dushet dhe tualetet me të tjerët. Kobel thotë: “Nëse jeni atje për një kohë të gjatë, është një sfidë.” Familjet duhet të kufizohen shumë. Ai shton: “Emri i thotë të gjitha: në fund të fundit, është një strehë emergjente.”

Dhjetë familje aktualisht jetojnë në akomodimin pranë Irchelpark. Të katër akomodimet së bashku kanë hapësirë ​​për rreth 50 familje. Kobel thotë: “Në thelb, ne jemi krijuar në atë mënyrë që të mund të akomodojmë gjithmonë dikë tjetër në rast urgjence.” Ndodh që ata duhet të akomodojnë një familje në të njëjtën ditë.

Asnjë nga familjet që jetonin në dhomat e thjeshta nuk zgjodhi të jetonte atje. Të gjithë ata dikur kishin një apartament në qytetin e Cyrihut përpara se ta humbnin për arsye të ndryshme: sepse kontrata e tyre e përkohshme e qirasë kishte skaduar, sepse morën njoftimin për përfundimin ose sepse familja nuk e paguante qiranë. Të gjithë kanë një gjë të përbashkët: mungesën e banesave në Cyrih.

Në këto kriza, familjet mund të raportojnë pranë qendrave sociale të qytetit. Këta do t’i caktojnë ata në një strehë emergjente, ku familjet jo vetëm do të kenë një çati të përkohshme mbi kokë, por edhe do të ndihmojnë në gjetjen e strehimit – duke supozuar se nuk ka zgjidhje tjetër.

Në mëngjesin e këtij janari, streha e urgjencës në Irchelpark është kryesisht e shkretë. Kobel troket në një derë dhe e hap atë; një grua po skuq pulën në kuzhinën e përbashkët.

Është normale që shumica e banorëve mungojnë gjatë ditës. Prindërit janë në punë, fëmijët në shkollë. Ata bëjnë jetën e tyre normale të përditshme. “Ne gjithashtu përpiqemi ta mbajmë jetën sa më normale të jetë e mundur”. Stafi është aty për t’u kujdesur për familjet dhe për t’i mbështetur nëse ata duan. Megjithatë, familjet janë të pavarura.

Ekipi i Kobelit dhe familjet e prekura kanë të njëjtin qëllim: që familjet të mund të largohen nga akomodimi sa më shpejt që të jetë e mundur. Rreth 40 për qind e familjeve gjejnë një zgjidhje të re brenda tre muajve nga qëndrimi i tyre. “Familjet më të mëdha në veçanti ndonjëherë duhet të qëndrojnë me ne më gjatë,” thotë Kobel. Ndoshta një vit, në disa raste edhe më shumë. Është veçanërisht e vështirë për ta që të gjejnë strehim të përballueshëm.

Qëndrime të tilla të gjata janë kërkuese, thotë Kobel: “Kjo sigurisht lë hapësirë ​​për konflikt.” Në përgjithësi, megjithatë, argumentet ndodhin rrallë. Familjet në akomodimin e urgjencës shkojnë shumë mirë dhe mbështesin njëra-tjetrën, “dhe patjetër që ka edhe miqësi”./SRF