Duke dorëzuar kërkesa të rreme për azil, 26 shtetas gjeorgjianë kanë tentuar të përfitojnë nga shërbimet mjekësore, si trajtime dentare. Sekretariati Shtetëror për Migracionin (SEM) kishte raportuar raste të abuzimit që në vitin 2024, të gjitha nga shtetas gjeorgjianë. Sipas SEM, këto raste shkaktuan një kosto prej 10 000 frangash për person, transmeton albinfo.ch.

Rreth një vit më parë pati reagime të forta në politikën zvicerane. Arsyeja: raste mashtrimi në sistemin e azilit. Persona kishin dorëzuar kërkesa të pashpresa për të përfituar trajtime shëndetësore, si ato dentare apo për terapitë e kancerit, dhe të gjitha kërkesat vinin nga qytetarë gjeorgjianë.

Vetëm në vitin 2024 u regjistruan rreth një duzinë rastesh, ndërsa tani SEM raporton 26 raste. Kostoja mesatare për person ka qenë mbi 10 000 franga. Ambasada e Gjeorgjisë në Bernë ka komentuar për herë të parë pas një kërkese nga portali 20 Minuten.

Kërkesat për azil dhe shëndetësia si çështje kyçe

“Kërkesat për azil të lidhura me trajtimet mjekësore janë ndër çështjet më të rëndësishme në marrëdhëniet dypalëshe mes Gjeorgjisë dhe Zvicrës,” deklaron Ekaterine Dadiani, zëdhënëse e Ambasadës. Ata tashmë bashkëpunojnë ngushtë me qeverinë zvicerane.

Politikanët zviceranë kërkojnë masa

Kërkesat për azil që kanë për qëllim vetëm përfitimin e trajtimeve shëndetësore duhet të parandalohen në mënyrë më efikase. Këtë e kërkoi së fundmi edhe deputetja Jaqueline de Quattro në një mocion parlamentar. Ajo kërkon që qeveria federale të marrë masa kombëtare dhe ndërkombëtare për të ndalur abuzimet. Propozimi i saj u mbështet nga Këshilli Federal dhe u miratua javën e kaluar nga Këshilli Kombëtar me 128 vota pro dhe 62 kundër.

Që nga viti 2022 ekziston një marrëveshje partneriteti migracioni mes dy vendeve, e cila fokusohet edhe në aspektet shëndetësore.

Kthime në bazë të shkëmbimit të informacionit

Në kuadër të partneritetit janë zhvilluar takime të shumta ekspertësh dhe përfaqësuesish të të dy vendeve. Autoritetet përkatëse po bashkëpunojnë ngushtë për kthimin me dinjitet të kërkesave të refuzuara për azil. Mes viteve 2024 dhe 2025, 200 shtetas gjeorgjianë janë kthyer në këtë mënyrë, sipas Dadianit.

Fushatë informimi për të ngritur vetëdijen

Si pjesë e marrëveshjes, planifikohet një takim i ekspertëve në Gjeorgji vitin e ardhshëm. “Si masë parandaluese, planifikojmë një fushatë informuese me Zvicrën për të sqaruar pritshmëritë e pashpresa ndaj kujdesit mjekësor në Zvicër.” Njëkohësisht do të promovohet vetëdija për kujdesin mjekësor në Gjeorgji dhe mundësitë ekzistuese atje.

Ambasada e Gjeorgjisë shpreh besim

Sipas ambasadës, njohja e Gjeorgjisë si një “vend i sigurt” në vitin 2019 ka çuar në një ulje të ndjeshme të kërkesave për azil. Në vitet e fundit, asnjë shtetas gjeorgjian nuk ka marrë azil në Zvicër. “Këto janë shifra që tregojnë rezultatet e bashkëpunimit tonë të ngushtë me Zvicrën dhe ne mbetemi të përkushtuar për të ardhmen.”

Aksionet në sektorin farmaceutik kanë rënë ndjeshëm në të gjithë botën për shkak të shqetësimeve mbi fitimprurjen në tregun amerikan. Presidenti i SHBA-së, Donald Trump, ka shpallur planet për të ulur çmimet e barnave me recetë në SHBA, duke vënë kështu në shënjestër të gjithë industrinë farmaceutike.

Trump njoftoi në platformën e tij online Truth Social se do të nënshkruajë një nga “urdhrat më me ndikim” në historinë e SHBA-së, që synon uljen e çmimeve të barnave, shumë prej të cilave janë tejet të shtrenjta. Ai kishte paralajmëruar një njoftim “tronditës” edhe javën e kaluar dhe mediat amerikane kishin spekuluar se do të kishte të bënte me çmimet e ilaçeve, transmeton albinfo.ch.

Ky njoftim ka ndikuar menjëherë në tregjet financiare ndërkombëtare, ku aksionet farmaceutike pësuan rënie. Në tregjet evropiane të së hënës, Sanofi dhe Novo Nordisk pësuan humbje gati 6%. Aksionet e AstraZeneca dhe GSK ranë deri në 4% në Londër. Në Cyrih, Roche dhe Novartis humbën deri në 3%, ndërsa Pfizer ra me 2.3% në tregtimin para hapjes në New York.

Trump dëshiron të detyrojë kompanitë farmaceutike të pranojnë çmime që janë të krahasueshme ndërkombëtarisht. Ai e sheh vendin e tij në disavantazh për shkak të çmimeve të larta. Në SHBA nuk ekziston një rregullim qendror i çmimeve për të gjitha barnat dhe industria farmaceutike ka një ndikim shumë të madh në përcaktimin e çmimeve. Ndikimi qeveritar është i kufizuar. Kjo shpesh sjell çmime tejet të larta në krahasim me vendet e tjera.

“Bota pyet pse barnat me recetë janë shumë më të shtrenjta në SHBA sesa në vendet e tjera, edhe pse prodhohen në të njëjtin laborator nga e njëjta kompani”, shkroi Trump. Ai premtoi se çmimet e barnave në SHBA do të ulen me 30 deri në 80% “pothuajse menjëherë”.

Sipas të dhënave të Zyrës Federale të Statistikave (BFS), një në tri gra në Zvicër ka lindur me prerje cezariane gjatë vitit 2023. Numri i lindjeve me këtë metodë është rritur lehtë që nga viti 2019.

Ekzistojnë dallime të dukshme mes kantoneve. Në Schaffhausen, Cyrih dhe Zug, rreth 40 për qind e lindjeve u realizuan me prerje cezariane. Ndërsa në Thurgau, Appenzell Ausserrhoden dhe në të gjithë kantonet e Zvicrës perëndimore, ky përqind u ul nën 30 për qind, transmeton albinfo.ch.

Nga gjithsej 79 200 lindje në vitin 2023, mbi 14 600 u kryen me prerje cezariane të planifikuar – një shifër që është 55 për qind më e lartë sesa ajo e prerjeve cezariane emergjente.

Kantonet me përqindjen më të lartë të lindjeve me prerje cezariane (2023):

Schaffhausen: 41%

Cyrih & Zug: 40%

Zvicra perëndimore dhe Thurgau: nën 29%

Vaud: rënie prej 6.1 pikë përqindjeje në dhjetë vitet e fundit (27%)

Gjenevë: rënie prej 4.2 pikë përqindjeje (29%)

Zvicra, me 34 % lindje cezariane, renditet ndër vendet evropiane me normat më të larta, krahas Italisë dhe Gjermanisë. Ndërkohë, në vende si Spanja, Franca dhe ato të Evropës veriore, këto lindje janë dukshëm më të rralla.

Lindjet e stimuluara më të zakonshme në Zvicrën perëndimore

Në kundërshtim me prerjet cezariane, lindjet e stimuluara artificialisht janë më të përhapura në kantonet perëndimore dhe në Ticino. Këto arrijnë kulmin në kantonin e Gjenevës me 50 %. Në kantonet qendrore si Nidwalden, Obwalden, Schwyz dhe Graubünden, stimujt artificialë ndodhin në më pak se 22 % të lindjeve.

Në përgjithësi, një e treta e lindjeve pa cezariane të planifikuar ishin të stimuluara. Para dhjetë vitesh, kjo shifër ishte rreth një e katërta. Lindjet e pa stimuluara ndodhnin më shpesh në mënyrë natyrale dhe pa ndihmë instrumentale.

Sipas rregullit të ri, mjekët specialistë mund të porosisin barna për fëmijë edhe nëse ato ende nuk janë të destinuara për ndonjë pacient të caktuar. Kjo do të thotë se medikamentet mund të jenë të gatshme për përdorim në rast emergjence, duke reduktuar ndjeshëm kohën e pritjes për pacientët.

“Tani mund të furnizohemi me barna që nevojiten në raste emergjente dhe t’ua japim menjëherë pacientëve”, thotë Philipp Jenny, president i Shoqatës së Pediatrisë në Zvicër dhe pediatër në Altstätten, St. Gallen.

Ndihmë për klinikat e vogla

Masat pritet të ndihmojnë veçanërisht praktikat më të vogla pediatrike, të cilat nuk kanë kapacitet për të prodhuar barna vetë. Deri më tani, në raste urgjente duhej të bëhej një kërkesë me shkrim te Swissmedic për secilin medikament, një proces i ngadaltë dhe burokratik. Tani, mjekët kanë më shumë fleksibilitet.

“Për shembull, mund të porosis kortizon nga Austria dhe ta mbaj në rezervë, që të jem i përgatitur për ndonjë krizë astmatike gjatë natës”, shton Jenny.

Problemi i vërtetë: mungesa strukturore e barnave

Sidoqoftë, Jenny thekson se kjo është vetëm një zgjidhje afatshkurtër. Problemi më i madh është mungesa e përgjithshme e barnave pediatrike në Zvicër, krahasuar me vendet e tjera. Arsyeja është se prodhuesit duhet të aplikojnë për miratim të veçantë në Zvicër, një proces i kushtueshëm dhe jo gjithmonë i leverdishëm, veçanërisht për barnat që shiten në sasi të vogla.

Zgjidhje alternative: prodhimi në farmaci spitalore

Angela Caduff, kryefarmaciste në Spitalin e Fëmijëve në Cyrih, sugjeron një zgjidhje tjetër: përgatitjen e barnave brenda farmacive spitalore përmes ashtuquajturave “formula magistrale”, përgatitje të bëra sipas recetave të veçanta. Por kjo është e pamundur për shumicën e praktikave të vogla, të cilat nuk kanë farmaci të brendshme.

Në shumë vende, blerja e një shtëpie po rrëshqet edhe më shumë nga të rinjtë. Zvicra nuk bën përjashtim. Ne hedhim një vështrim më të afërt në tregun e pafalshëm të pronave të vendit dhe çfarë do të thotë ai për gjeneratën e ardhshme.

“Thjesht nuk e deshe aq keq.” Çifti i ri ende mendon për fjalët e shitësit – i cili trashëgoi pronën. Ata kishin bërë ofertë për një shtëpi gjysmë të izoluar në një qytet të mesëm zviceran, një shtëpi rreth 100 vjeçare që nuk ishte rinovuar për gjysmë shekulli.

Edhe pse banka e kishte vlerësuar pronën në jo më shumë se 1.49 milionë CHF (1.8 milionë dollarë), çifti ofroi 1.7 milionë CHF.

Shumë çifte dhe familje në Zvicër kanë pasur një përvojë të ngjashme. Mungesa e tokës, normat e ulëta të interesit dhe fluksi i vazhdueshëm i punëtorëve nga vendet fqinje evropiane kanë vazhduar të rrisin kërkesën për prona.

Çmimet e shtëpive dhe apartamenteve janë rritur në qiell vitet e fundit. Vetëm midis 2017 dhe 2024, çmimet e pronave zvicerane panë një rritje mesatare prej 30%.

Pas pandemisë Covid, çmimet e banesave pësuan një “rritje të jashtëzakonshme”, thotë Ursina Kubli, drejtuese e kërkimit të pasurive të paluajtshme në Zürcher Kantonalbank (ZKB). Që atëherë, vendet kryesore janë bërë dukshëm më të shtrenjta, madje edhe në zonat e largëta çmimet janë rritur. “Një valë në rritje ngre të gjitha varkat,” thotë ajo, transmeton albinfo.ch.

Këtë vit, ZKB pret që çmimet e pronave në kantonin e Cyrihut të rriten me 4.5%, dhe me të njëjtën shumë përsëri në vitin 2026. Kjo shton një rritje të çmimeve prej më shumë se 140,000 CHF për një shtëpi mesatare për një familje në kantonin më të populluar të Zvicrës brenda vetëm dy viteve, shkruan swissinfo.

Kursimet e fituesve të zakonshëm nuk mund të vazhdojnë më, që do të thotë se ëndrra e pronësisë së shtëpisë po rrëshqet më tej nga shtresa e mesme e Zvicrës.

Sipas ZKB, vetëm 9% e çifteve të moshës 30-40 vjeç mund të përballonin një shtëpi mesatare për një familje në kantonin e Cyrihut në vitin 2024 – krahasuar me 13% më pak se pesë vjet më parë.

Shkalla e pronësisë së banesave në të gjitha llojet e pronave, grupmoshat dhe rajonet e Zvicrës qëndron në 36%. “Ky numër ka rënë në vitet e fundit,” thotë Robert Weinert, kryeanalist në firmën konsulente Wüest Partner.

Wüest Partner krahasoi pagat dhe çmimet e pronave në të gjithë Zvicrën dhe rezultatet janë kthjelluese. Rreth 58% e familjeve zvicerane me dy fitues nuk janë në gjendje të përballojnë një apartament, ndërsa blerja e një shtëpie për një familje është bërë e pamundur për 79%.

“Shpërndarja e pabarabartë e të ardhurave dhe pasurisë do të thotë që vetëm pak njerëz kanë shumë para, por ende të mjaftueshme për të rritur çmimet”, thotë Weinert. Kjo është veçanërisht e vërtetë për shtëpitë e një familjeje pasi tregu vazhdon të tkurret, të paktën në vendet qendrore ku shtëpitë për një familje janë shkatërruar dhe zëvendësuar nga ndërtimet e apartamenteve.

Claudio Saputelli, kreu i analizës së pronave në bankën zvicerane UBS, është dakord me Weinert. Ai shton se krahasimi i të ardhurave mesatare me çmimet aktuale jep perspektivë të gabuar në treg. “Nëse shikoni vetëm ata që mund të përballojnë blerjen e një shtëpie, tendenca duket më pak dramatike,” thotë ai, duke shpjeguar se pagat e të ardhurave më të larta kanë arritur të vazhdojnë me tregun e pasurive të paluajtshme.

Rritja e zhgënjimit të publikut për rritjen e çmimeve të pronave është bërë e dukshme në komentet në mediat sociale. Në Reddit, për shembull, dikush komentoi për blerjen e një shtëpie në Zvicër. “Ku doni të blini? Nëse jeni duke kërkuar në Cyrih, harroni atë … Asgjë nuk është e mbiçmuar për momentin, vetëm se paratë tuaja nuk vlejnë më asgjë.”

Një titull i kohëve të fundit në gazetën Tages-Anzeiger lexoi, “Edhe ata me një pagë prej 200,000 CHF nuk mund të përballojnë më të blejnë një lidhje të jashtme në shtëpi”. Në vendet anglishtfolëse kjo situatë shpesh quhet “krizë e përballueshmërisë së banesave” ose thjesht si “krizë e strehimit”. MB, SHBA dhe Australia, për të përmendur vetëm disa, kanë përjetuar një zhvillim të ngjashëm.

“Kriza po ngre një pykë në strukturën e shoqërisë,” thotë ekonomisti Christian Hilber, i specializuar në pasuri të paluajtshme dhe leksione si në Shkollën Ekonomike të Londrës ashtu edhe në Universitetin e Cyrihut.

Krahasuar me Mbretërinë e Bashkuar, kriza e strehimit e ka goditur Zvicrën mjaft vonë, sipas Hilber. Të rregulluara për inflacionin, çmimet e pronave në Britani janë rritur me 405% që nga vitet 1970 (TM1 1970 deri në TM4 2024), ndërsa në Zvicër rritja ka qenë më e përmbajtur dhe ka qëndruar në “vetëm” 106% gjatë së njëjtës periudhë.

Hilberi drejton gishtin drejt kufizimeve strikte të planifikimit hapësinor në Britani, të cilat kanë ngadalësuar prej kohësh ndërtimin. Në të kundërt, Zvicra mbajti rregullore mjaft fleksibël të planifikimit hapësinor deri në fillim të viteve 2010, me shumicën e rritjeve të mëdha të çmimeve që ndodhën që atëherë.

Kjo prirje pasqyrohet gjithashtu në një grafik të fundit nga Wüest Partner që krahason zhvillimet relative të çmimeve të pronës në vendet anëtare të Organizatës për Bashkëpunim dhe Zhvillim Ekonomik (OECD) gjatë të kaluarës.

Kjo prirje pasqyrohet gjithashtu në një grafik të fundit nga Wüest Partner që krahason zhvillimet relative të çmimeve të pronës në vendet anëtare të Organizatës për Bashkëpunim dhe Zhvillim Ekonomik (OECD) gjatë dekadës së kaluar.

Shpërndarja e pabarabartë e pasurisë

Në SHBA, ku kriza e strehimit ka qenë duke u djegur prej vitesh, tre të katërtat e popullsisë tani e përshkruajnë përballueshmërinë e banesave si një problem në rritje Lidhje e jashtme.

Sarah Dickerson nga Instituti Kenan i Ndërmarrjeve Private, i cili i përket shkollës së biznesit të Universitetit të Karolinës së Veriut, ka vërejtur një ndjenjë në rritje të dorëheqjes në mesin e brezit të ri. “Unë mendoj se ekziston ende një ndjenjë që pronësia e shtëpisë përbën një pjesë jetike të ëndrrës amerikane, por ekziston gjithashtu një njohje se kjo ëndërr nuk është më e arritshme për shumë amerikanë.”

Dickerson e sheh zgjerimin e hendekut midis të varfërve dhe të pasurve si një problem madhor. Në SHBA, pronësia e shtëpive dikur ishte një mënyrë për shumë njerëz për të ndërtuar pasuri, por kjo derë tani është e mbyllur për shumë njerëz. Vetëm ata me prindër të pasur ende mund të përballojnë të blejnë – një trend që Dickerson mendon se do të thellojë ndarjen sociale në afat të gjatë.

Shumë zviceranë gjithashtu kanë fituar pasurinë e tyre përmes pronësisë së pronave. Por për shkak të sistemeve të forta të pensioneve dhe të kujdesit shëndetësor të vendit, pronësia e shtëpive ka më pak peshë sociale sesa në vendet e tjera.

Kjo është e dukshme në shkallën e pronësisë së banesave në Zvicër, e cila ka qenë gjithmonë e ulët sipas standardeve ndërkombëtare. Ndërsa një e treta e popullsisë zvicerane zotëron shtëpitë ku jetojnë, dy të tretat e popullsisë në Britani dhe SHBA i kanë. Në vendet me skema të dobëta pensionesh, si Rumania, më shumë se 95% e popullsisë zotërojnë shtëpitë e tyre.

Strategjitë e blerjes

Në Zvicër, familjet e reja të klasës së mesme shpesh nuk kanë zgjidhje tjetër veçse të ulin pritshmëritë e tyre, siç është zgjerimi i rrezes së kërkimit për prona. Kjo zhvendosje është reflektuar në të dhënat nga platformat e pasurive të paluajtshme, thotë ekspertja e pasurive të paluajtshme të ZKB, Ursina Kubli.

Një rrugë tjetër e zakonshme është mbajtja e pronës në familje, gjë që ndodh shpesh. “Rreth gjysma e të gjitha shtëpive kalojnë brenda familjeve,” shpjegon Kubli.

Një strategji e zbatueshme, e cila është e zakonshme në Britaninë e Madhe, por e rrallë në Zvicër, është të blini gjithçka që mund të përballoni, edhe nëse është larg shtëpisë tuaj të ëndrrave – vetëm për të ngritur këmbën në shkallët e pronës. Ideja është që të shesësh sërish më vonë dhe të blesh diçka që të pëlqen më shumë.

Shanset që gjërat të ndryshojnë në Zvicër janë të pakta. Me emigracionin e vazhdueshëm nga vendet e BE-së dhe një shkallë të vendeve të lira që kërcënon të bjerë nën 1%, kriza zvicerane e strehimit ka të ngjarë të përkeqësohet.

Normat e ulëta të interesit dhe pasiguritë në tregjet financiare e kanë bërë edhe më tërheqëse “blerjet me qira”, veçanërisht kur bëhet fjalë për apartamente të reja. Ideja është që të blini pronë jo për të jetuar, por për të dhënë me qira për fitim. Si pasojë, kur blejnë një pronë në një bllok apartamentesh, familjet e reja shpesh e gjejnë veten duke konkurruar me bebe të pasura financiarisht që kërkojnë mundësi të sigurta investimi.

Pothuajse të gjithë ekspertët e intervistuar nga SWI swissinfo.ch pajtohen se një rënie e çmimeve nuk është në horizont.

Për Saputelli nga UBS, i vetmi skenar për një rënie të çmimeve është një recesion i zgjatur, i cili nuk është një perspektivë tërheqëse për familjet e klasës së mesme.

Shumica dërrmuese e udhëtarëve ndërkufitarë në Zvicër janë shtetas të shteteve fqinje të Bashkimit Evropian ku ata banojnë. Por cilat janë rregullat për shtetasit e vendeve të treta që jetojnë në vendet fqinje?

Zvicra mbështetet në udhëtarët ndërkufitarë për punë që nuk mund të plotësohen me fuqi punëtore rezidente, qoftë shtetas zviceranë, qoftë nga BE apo EFTA (Norvegjia, Islanda dhe Lihtenshtajni), veçanërisht, por jo vetëm, në sektorë si kujdesi shëndetësor dhe industria e shërbimeve.

Kjo është një situatë e favorshme për ekonominë zvicerane dhe për udhëtarët ndërkufitarë njësoj, me të dyja palët që përfitojnë nga kjo marrëveshje.

Për industritë zvicerane, mijëra vende pune që ka të ngjarë të mbeten vakante janë plotësuar. Për udhëtarët ndërkufitarë (mbajtësit e lejes G), të punosh në Zvicër do të thotë paga më të larta dhe taksa më të ulëta sesa do të kishin në vendet e tyre të banimit.

Një avantazh tjetër, ndonëse i lidhur ngushtë, është se pagat më të larta zvicerane u lejojnë atyre të jetojnë shumë më mirë në vendet e tyre të origjinës (më të lira) sesa do të ishin në gjendje ndryshe.

Kjo është arsyeja që një numër në rritje i këtyre punëtorëve kalojnë çdo ditë kufijtë e tyre përkatës. Në tre muajt e parë të vitit 2025, mbi 400 000 mbajtës të lejes G kanë punuar në vend, një numër më i lartë se në vitet e mëparshme.

Kush mund të marrë lejen G dhe kush jo?

Sipas Sekretariatit Shtetëror për Migracionin (SEM), “udhëtarët ndërkufitarë janë shtetas të huaj që banojnë në një zonë kufitare të huaj dhe janë të punësuar me fitim brenda zonës kufitare fqinje të Zvicrës”.

Termi “zonë kufitare” përshkruan rajonet që janë përcaktuar në traktatet ndërkufitare të lidhura midis Zvicrës dhe vendeve fqinje të saj, domethënë njerëzit që jetojnë në afërsi të një kufiri zviceran në Francë, Gjermani, Itali, Austri dhe Lihtenshtajn.

Udhëtarët ndërkufitarë duhet të kthehen në vendbanimin e tyre kryesor jashtë vendit të paktën një herë në javë, por zakonisht çdo ditë, transmeton albinfo.ch.

Po shtetasit jo-BE që jetojnë në zonat kufitare të vendeve fqinje?

Nëse jeni shtetas i EFTA-s (siç përshkruhet më sipër) që jetoni në Francë, Gjermani, Itali, Austri ose Lihtenshtajn, mund të merrni një leje G, shkruan The Local. Gjithashtu, nuk ka kufizime nëse ndodh që jeni shtetas i dyfishtë i një vendi të tretë dhe i një shteti të BE-së ose EFTA, për sa kohë që aplikoni për një leje G me pasaportën tuaj BE/EFTA.

Dhe çfarë rregullash zbatohen për ata shtetas të shtetit të tretë që nuk kanë një shtetësi të dytë?

Përsëri sipas SEM, “shtetasve të vendeve të treta do t’u jepet një leje G për udhëtarët ndërkufitarë vetëm nëse ata kanë një leje qëndrimi të përhershme në një vend fqinj”.

Pra, një punëtor britanik që banon ligjërisht në Francë mund të punojë përtej kufirit në Zvicër.

Por ka kushte: ata duhet të kenë jetuar me këtë leje në zonën kufitare të vendit fqinj për të paktën gjashtë muaj dhe të plotësojnë kërkesat e tregut të punës, që do të thotë të kenë një punëdhënës të gatshëm t’i punësojë në anën zvicerane.

Ekziston edhe një dallim tjetër midis tyre dhe shtetasve të BE-së. Ndërsa lejet G të këtyre të fundit janë të vlefshme deri në pesë vjet dhe u japin të drejtën për të ndryshuar vendin e punës brenda të njëjtës zonë kufitare, lejet e qytetarëve të shtetit të tretë janë zakonisht të vlefshme për një vit dhe janë të kufizuara në zonën kufitare të kantonit lëshues.

Gjithashtu, udhëtarët ndërkufitarë nga vendet e treta duhet të kenë lejen e kantonit për të ndryshuar punëdhënësin ose profesionin.

Si mund të aplikoni për një leje G?

Kompania që dëshiron t’ju punësojë do të kërkojë një leje nga zyra kantonale e imigracionit duke paraqitur një kontratë pune, të shoqëruar me dokumentin tuaj të identitetit ose pasaportën e vlefshme.