Migrantët dhe grekët në Samos që ndajnë zemërimin dhe dëshpërimin së bashku

Përpara zgjedhjeve evropiane, emigracioni ishte një nga çështjet me të cilat ballafaqohen votuesit.

Ndërthurja e ndarjes mes ishullit dhe azilkërkuesve

Në vitet e fundit Manolis Mantas dhe bashkëshortja e tij Vasilika, një çift grek në pension, kanë jetuar në vijën e frontit të krizës së refugjatëve në Evropë. Shtëpia e tyre verore, të cilën ata e ndërtuan në ishullin e bukur grek të Samosit disa vjet më parë, tani mbështetet në një koleksion të mjerë të çadrave në një labirint rrugësh të mbushur me mbeturina. Atje, azilkërkuesit dhe migrantët e tjerë krijojnë një ekzistencë derisa ata presin që dokumentet e tyre të përpunohen.

Kur takojmë Manolis është i prirur të na tregojë “shumë miq” të tij. Ne ecim në gardhin në fund të kopshtit të tij ku ai dhe gruaja e tij dorëzojnë ëmbëlsira tek dy prej fëmijëve duke pritur me durim në anën tjetër të ndarjes.

Pranë tyre një azilkërkues afrikan na tregon fotot në telefonin e tij përmes gardhit. “Shikoni kushtet në kamp, ​​shikoni se si flinim, shikoni!” ai thote.

Në një tjetër foto ka një vakt të papërshkrueshëm në paketimin e tij. “Kjo është ushqim, si mund ta ha këtë për darkë?”

“Është sikur ne jemi në ferr … ata po na bllokojnë nga e ardhmja jonë”, thotë një mik pranë tij.

Vasilika gatuan çdo ditë për disa nga fqinjët e pafat të çiftit. Sot është makarona dhe peshk, një dhuratë e thjeshtë e bamirësisë ndoshta, por një që është kontradiktore për shumë prej banorëve të ishullit në Samos, shkruan Euronews, përcjell Albinfo.ch.

“Njerëzit që nuk ndihmojnë janë të stigmatizuar, na thuhet pse ju ndihmoni ata, ata janë të sëmurë, ata janë kjo, kjo”, thotë ajo.

“Ky njeri dhe gruaja e tij, ata kanë një zemër të mirë dhe po lutem që Perëndia t’i bekon dhe u jep atyre një jetë të gjatë”, thotë një nga azilkërkuesit kur Vasilika dorëzon një pjatë pasta mbi gardhin.

“Në fillim të gjithë ndihmuan, pothuajse të gjithë. Por më pas, gjithnjë e më shumë emigrantë erdhën dhe mes tyre ka pasur kriminelë, kështu që njerëzit janë të frikësuar”, na thotë Vasilika.

“Është shumë e vështirë për ne”, thotë Manolis. “Ata janë të detyruar të fshihen në këto prona në të gjithë, gjërat janë të dëshpëruara, ka kaos sanitar, kanë shkatërruar disa herë gardhin tonë, kam një pension të vogël dhe me këto të ardhura po luftoj për të ruajtur këtë vend”.

“Nëse Evropa beson në idealin e barazisë midis shteteve, duhet të merret me këtë çështje dhe jo që Greqia të bëhet kamp i madh i shpirtrave të humbur”.

Samosi është më pak se dy kilometra larg bregut turk. Është kontrast i bukur i peizazhit me realitetet e errëta të kampit. Një nga pesë qendrat e regjistrimit, ose të ashtuquajturat pikat e nxehta, për azilkërkuesit në ishujt grekë të Detit Egje të veriut.

Pothuajse 4.000 emigrantë po grumbullohen brenda dhe përreth kampit, i cili është projektuar vetëm për të mbajtur 650 persona.

Që nga marrëveshja midis Bashkimit Europian dhe Turqisë në vitin 2016, azilkërkuesit janë ndaluar të hyjnë në kontinent derisa proceset e tyre të azilit të jenë përpunuar.

Për këtë mund të duhen muaj, apo edhe vite.

Ka një qendër mjekësore në kamp; dhjetra janë duke pritur në derën e saj. Ata kanë dëgjuar se më të prekshmit kanë një shans për t’u transferuar më shpejt në kontinent.

Doktori i vetëm në qendër, Manos Logothetis flet për ngjarjen, shkruan Euronews, përcjell Albinfo.ch.

“Nëse flisni me krerët europianë, ata thonë se kriza ka mbaruar, sepse fluksi u zvogëlua, këtu nuk kemi parë ndonjë ndryshim, sepse njerëzit ende vijnë dhe për më tepër ata janë të bllokuar këtu”, thotë ai. zhgënjimi rritet, kështu që është dhjetë herë më e vështirë, madje edhe për ne. ”

Kreu i kampit refuzon të intervistohet. Na lejohet vetëm të vizitojmë për një orë dhe në largësi nga banesat e vjetra.

Ne ndjekim turneun tonë jashtë kufijve të qendrës së mbipopulluar. Dhjetëra tenda formojnë atë që refugjatët dhe vendasit njësoj kanë pagëzuar “xhungël”.

---