Shqipëria që të mbetet në zemër

Është vendi ku në mëngjes mund të zgjohesh mes majave të mbuluara nga mjegulla e Alpeve, ndërsa në mbrëmje të shohësh diellin duke u zhytur në Jon

 

Ka vende që i sheh në fotografi dhe të duken të bukura. Ka vende që i viziton dhe të krijojnë kujtime. Por ka edhe vende që të hyjnë nën lëkurë, që të bëjnë të ndalosh, të marrësh frymë thellë dhe të ndjesh se je pjesë e diçkaje më të madhe se vetja.

Shqipëria është pikërisht një prej tyre.

Është vendi ku në mëngjes mund të zgjohesh mes majave të mbuluara nga mjegulla e Alpeve, ndërsa në mbrëmje të shohësh diellin duke u zhytur në Jon. Një vend ku historia nuk jeton vetëm në libra, por në kalldrëmet që kanë përballuar shekuj, në muret prej guri që kanë dëgjuar breza të tërë dhe në njerëzit që ende të presin me një buzëqeshje të sinqertë.

Për këdo që kërkon ta njohë Shqipërinë e vërtetë, udhëtimi duhet të nisë nga veriu.

Në Theth, koha duket sikur ecën më ngadalë. Mëngjeset vijnë të qeta, me ajrin e freskët që zbret nga malet dhe me tingujt e natyrës që zëvendësojnë zhurmën e qyteteve. Këtu, çdo shteg të çon drejt një mrekullie: një ujëvarë që rrjedh prej shekujsh, një burim me ngjyrën e qiellit apo një majë mali që të kujton sa i vogël je përballë madhështisë së natyrës.

Pak më tej, në Valbonë, peizazhi bëhet pothuajse i pabesueshëm. Lumenjtë e kristaltë përshkojnë luginën mes maleve gjigante, ndërsa heshtja ka një forcë të rrallë. Është një heshtje që nuk të zbraz, por të mbush. Një vend ku njeriu kupton pse shumë udhëtarë largohen me premtimin se do të kthehen sërish.

Mes këtyre maleve kalon edhe një nga udhëtimet më mbresëlënëse në Ballkan – liqeni i Komanit. Teksa trageti rrëshqet ngadalë mes shkëmbinjve të lartë dhe ujit të gjelbër smerald, krijohet ndjesia sikur po kalon nëpër një botë të fshehur, larg gjithçkaje që njeh.

Por Shqipëria nuk është vetëm natyrë.

Ajo është edhe kujtesë.

Në Berat, dritaret e bardha që shikojnë njëra-tjetrën mbi kodër rrëfejnë histori shekullore. Në mbrëmje, kur qyteti ndizet dhe lumi Osum pasqyron dritat e shtëpive, krijohet një qetësi që të fton të qëndrosh më gjatë se sa kishe planifikuar.

Në Gjirokastër, çdo rrugicë prej guri duket sikur fsheh një tregim. Kalaja e vjetër vështron qytetin prej shekujsh, ndërsa shtëpitë karakteristike mbajnë ende gjallë frymën e një Shqipërie që nuk pranoi të humbasë identitetin e saj.

Më në jug, natyra ndryshon sërish.

Rruga zbret drejt rivierës dhe papritur përpara syve hapet një panoramë që të lë pa fjalë. Deti merr nuanca që kalojnë nga bluja e thellë në turkezin e ndritshëm, ndërsa gjiret e vegjël dhe plazhet e fshehura krijojnë ndjesinë se ke zbuluar një sekret që ende nuk e ka marrë vesh e gjithë bota.

Dhërmiu, Himara, Borshi, Qeparoi dhe Ksamili nuk janë vetëm destinacione verore. Janë vende ku aroma e detit përzihet me historinë, ku mëngjeset fillojnë ngadalë dhe ku perëndimet e diellit të bëjnë të harrosh kohën.

E megjithatë, bukuria e Shqipërisë nuk qëndron vetëm tek peizazhet.

Ajo që e bën këtë vend të veçantë janë ndjenjat që të lë pas.

Është kafeja e gjatë në një shesh të vogël qyteti. Është përshëndetja e një të panjohuri. Është tavolina ku gjithmonë gjendet vend për një mysafir më shumë. Është mënyra se si malet, lumenjtë, qytetet dhe deti bashkëjetojnë në një hapësirë kaq të vogël, por me një shpirt kaq të madh.

Ndoshta për këtë arsye shumë njerëz nuk kthehen nga Shqipëria vetëm me fotografi.

Kthehen me histori.

Dhe me dëshirën për t’u rikthyer përsëri.

 

---