Protesta e biletave ka urimin e nënave që presin te dera

“Duhej më herët kjo protestë”, ishin fjalët që i dëgjova gjatë pushimeve shumë shpesh. Edhe pse organizatori e ka nisur që para korrikut këtë temë, muhabeti zhvillohej më shumë në Kosovë se sa në Zvicër.

Madje një loke na porositi: “Dilni të gjithë, se për besë, biletat gjithmonë kanë qenë shtrenjtë, shumë shpesh kemi pritur me lot te dera dhe nuk vinin fëmijët shkaku i biletave”.

Shumë prindër kanë shkuar me mallin e fëmijëve që vinin rrallë. Prandaj, shkoni në protestë dhe të fala m’i bëni atij që e nisi për këtë protestë fjalën: “Hallall i kjoftë bekimi i nënës!”

Them me vete: “Çmimi i biletave ishte dhe mbetet një rrudhë në ballin e prindërve tanë. Por, jo vetëm e pleqve. Edhe e familjarëve në diasporë”.

Dy prindër në Zvicër vendosën që fëmijët t’i dërgonin me aeroplan për t’i kursyer nga lodhja, ndërsa vetë të udhëtojnë me makinë. Fillon nëna e fëmijëve të telefonojë nga agjencia në agjenci, shtrenjtë e më shtrenjtë si gjithmonë. Dikur vajza tetëvjeçare i drejtohet nënës: “Po, rezervoje tani mami…” “Po prit pak, moj bijë, të thërras edhe disa të tjera, se shumë shtrenjtë!”

“Mami, i thotë vajza, a s`mund të marrim një kredi për bileta!”

Ja, pra, sa kemi nevojë të protestojmë.

Para disa vjetësh në këshillmoren për prindër pata përkthyer për një familje, e cila tre vjet nuk kishte udhëtuar për Kosovë, shkaku i biletave.

Këshillmorja vendosi t’ua paguajë biletat për pesë anëtarë, por pastaj të habitur nga çmimet, më patën thënë: «Qenka vështirë të jesh shqiptar… »

Ne jemi krenarë që jemi shqiptarë. Por që liria e shitjes të mos bëhet ligj i shkrryerjes, as rrudhë në ballin e prindit, as shqetësim i fëmijës, as lot i mërgimtarit: Të dalim në protestë e t’i numërojmë të gjitha ato që duhet!

Dikush pyeti: “Kujt i drejtohet protesta?”

Unë po them: NDËRGJEGJES.

Rruga drejt atdheut është udhëtimi më i shenjtë dhe sa e sa herë na e bëjnë pelim me çmimin e pavend.

Dhe “mos e bëftë Zoti me ta pa lotin në sy, se e kuptojnë se po udhëton për ndonjë rast të rëndë, ta rrisin çmimin deri në hënë!”, u shpreh një mërgimtar i vjetër, kur po bisedonim rreth protestës.

Tani na mbetet të dalim dhe t’i trokasim ndërgjegjes!

Të ndalen çmimet që rriten pandalur!

Se boll ke ma!

Boll!

---