“Mungesa e pafund e shpresës, e keqe si vet lufta”

Rrëfehen refugjatët: Ton Uka, 45 vjeçar, Shqipëri

Gazeta zvicerane Neue Zürcher Zeitung bën në një artikull të saj portretimin e 11 azilkërkuesve të ardhur me valët e fundit të refugjatëve në Gjermani. Në mesin e tyre është edhe shqiptari Ton Uka.

“Kryefamiljarit Ton Ukaj i është dashur disa herë deri tash ta braktiste shtëpizën që e kishte ndërtuar vetë në afërsi të Tiranës, për të dalë jashtë vendit, që të fitojë para për të mbajtur familjen. Sepse gruaja e tij Roza (33) dhe vajzat: Luiza (10) Leonora (6) dhe Leonida (3) kishin nevojë për ushqim, veshmbathje ndërsa vajza e madhe edhe për pajisje shkollore.

“Në Shqipëri nuk kam gjetur kurrë punë”, tregon  Toni, i cili nuk ka mbaruar kurrfarë kualifikimi.

Kështu, ai njeherë ka qëndruar në Greqi për pesë vite me radhë duke punuar në ndërtim, më vonë për tri vite në Itali ka ngarë traktorin për një fermë bujqësore. Por secilën herë i duhej ose dëshironte, të kthehej në shtëpi. Ndërsa familjarët asnjëherë nuk mund të shkonin me të jashtë vendit.

E tash ata kanë ardhur të gjithë së bashku me tren në Gjermani. Atje ka vende të mira pune dhe shkolla të mira, ka dëgjuar Toni.

Paratë për udhëtim, nga 600 euro për person ai i ka marrë hua nga vjehrri. Vajzat e tij tash nuk detyrohen të shkojnë të uritura në shkollë…

Por Ton Uka e ndjen tashmë se nuk do t`u lejohet qëndrimi këtu. Mungesa e vazhdueshme e shpresës është po aq e keqe sa edhe lufta, mendon ai.