Pse shtëpitë për një frang në Zvicër janë ‘të parealizueshme’ për t’u blerë

Këtë javë, një komunë në kantonin zviceran të Ticino-s u ofroi shtëpi blerësve në mbarë botën për një frang. Megjithatë, një ish-blerës thotë se ofertat janë shumë të mira për të qenë të vërteta

Në fillim të vitit 2022, qyteti jugor zviceran Gambarogno, i vendosur në brigjet e liqenit Maggiore, u bë fshati i fundit që ofron shtëpi për një frang.

Shtëpitë prej guri, të njohura në italisht si rustici, janë të vendosura në shpatin e kodrës me pamje nga liqeni. Ashtu si me ofertat e mëparshme prej një frangash, lajmet, së bashku me fotot e fshatit Ticino dhe vetë liqenit, u përhapën në të gjithë globin, me njerëz brenda dhe jashtë Zvicrës që e lënë veten të ëndërrojnë, përcjell albinfo.ch.

Megjithatë, oferta vjen me një ‘hile’ – me blerësit që u kërkohet të bëjnë një investim të konsiderueshëm në prona së bashku me të folurit italisht dhe miratimin e planeve të tyre nga parlamenti vendas.

Një ish-blerës ra në kontakt me gazetën zvicerane të lajmeve 20 Minutes për të thënë se situata ishte edhe më e ashpër se sa reklamohej, duke i thënë gazetës se do të ishte pothuajse “e pamundur” të ktheheshin kasollet e rrënuara në shtëpi pushimi të rehatshme.

‘E pamundur’

Ish-blerësi, i cili donte të mbetej pa emër, tha se sapo morën dokumentet në shtëpi, ata panë se sa shumë punë duhej – dhe sa e vështirë do të ishte për ta kryer atë. “Ne ishim të interesuar për një rustico në Gambarogno dy vjet më parë dhe morëm dokumentacionin për projektin,” tha ai.

Ai tha se ndryshe nga sa pretendon këshilli, kasollet nuk kanë pamje nga liqeni, ndërsa asnjëra prej tyre nuk ka energji elektrike apo ujë të rrjedhshëm.

“Ato nuk kanë as çati, as dritare, as energji elektrike apo ujë të rrjedhshëm”, ndërsa rregulloret ndalojnë instalimin e një sistemi diellor. “Pra, marrja e energjisë elektrike atje është thjesht e pamundur për momentin.”

“Problemi me ujin mund të zgjidhej vetëm me shumë përpjekje. Por ende nuk ka një sistem kanalizimi.

“Ju mund ta ngrohni (shtëpinë) vetëm me dru. Blerësi tha se shtëpitë kishin nevojë për shumë punë dhe ishin shumë të largëta edhe për punëtorin apo gruan më entuziaste.

“Rusticitë në fakt nuk janë asgjë më shumë se rrënoja”. “Në fshatin më të afërt të Indeminit nuk ka vend parkimi dhe nga atje duhet të ecësh një orë në këmbë. Si duhet të funksionojë kjo me blerjet apo me hedhjen e mbeturinave?”

Materialet e ndërtimit “mund të transportohen vetëm me helikopter dhe kjo kushton 400 franga në orë”, tha ai.

Blerësi tha se e vetmja mënyrë që këshilli mund të rigjeneronte realisht zonën ishte nëse shtëpitë do të bliheshin nga një fondacion ose organizatë që mund të përballonte kostot e ngritjes së tyre si një “kamp pushimi” ose diçka të ngjashme.

---