Gjysma e punëtorëve zviceranë udhëtojnë në punë me vetura

Në vitin 2022, vetëm 16% e punëtorëve e bënin udhëtimin e tyre me hekurudhë, 13% me transport publik rrugor, 9% me biçikletë (përfshirë biçikletën elektronike), 9% në këmbë, me 2% të mbetur duke udhëtuar me motoçikletë

Të dhënat e publikuara këtë javë tregojnë se gjysma e punëtorëve zviceranë udhëtojnë drejt dhe kthehen nga puna me makinë, pavarësisht nga një shtytje për t’i bërë udhëtarët të kalojnë në transportin publik për të përmbushur objektivat e klimës.

Të dhënat e Zyrës Federale të Statistikave tregojnë se rreth 80% e 5 milionë punëtorëve të vendit iu kërkua të udhëtonin për në punë në vitin 2022. Nga ata 71% udhëtuan jashtë komunës së tyre të origjinës, me një të katërtën duke udhëtuar në një kanton tjetër.

Gjysma e udhëtarëve (50%) shkonin dhe ktheheshin nga puna me makinë, mënyra më e popullarizuar e transportit, një përqindje e pandryshuar nga viti 1990, transmeton albinfo.ch.

Në vitin 2022, vetëm 16% e punëtorëve e bënin udhëtimin e tyre me hekurudhë, 13% me transport publik rrugor, 9% me biçikletë (përfshirë biçikletën elektronike), 9% në këmbë, me 2% të mbetur duke udhëtuar me motoçikletë.

Dallimet e vetme të dukshme midis viteve 1990 dhe 2022 ishin një zhvendosje nga transporti rrugor publik (17% në 13%) në transportin hekurudhor (11% në 16%) dhe një rënie në përqindjen e vozitjes së motoçikletave (4% në 2%). Përdorimi i biçikletës u rrit nga 7% në 9% kur përfshihen biçikletat elektronike.

Që Zvicra të arrijë objektivat e saj klimatike ka qenë prej kohësh shpresa se lëvizshmëria do të zhvendoset drejt transportit publik. Transporti përbën 33% të emetimeve të gazrave serrë të Zvicrës, duke përjashtuar udhëtimet ajrore ndërkombëtare dhe transportin detar. Dhe më shumë se tre të katërtat e emetimeve të transportit vijnë nga makinat dhe motoçikletat, transmeton albinfo.ch.

Një pjesë e sfidës është atraktiviteti relativ i drejtimit. Trenat dhe autobusët funksionojnë mirë për ata që jetojnë dhe punojnë pranë qendrave kryesore të transportit publik ose në qytete me shërbime të mira. Megjithatë, për shumicën e zviceranëve ato janë të papërshtatshme. Përveç kësaj, transporti publik është relativisht i shtrenjtë, pavarësisht se është shumë i subvencionuar. Kjo gjithashtu vjen me një dimension politik – banorët e zonave rurale dhe periferike që mbështeten te makinat për të lëvizur, shpesh nuk duan të subvencionojnë një sistem transporti publik që ata rrallë e përdorin dhe mërziten kur ndëshkohen për përdorimin e mënyrës së transportit më të përshtatshme për gjeografinë e tyre.

Një mënyrë tjetër për të sulmuar problemin do të ishte elektrifikimi i mëtejshëm i transportit rrugor duke rritur prodhimin e energjisë elektrike pa emetim. Mund të jetë gjithashtu e vlefshme të merret parasysh infrastruktura që i lejon njerëzit të kombinojnë transportin e makinave me transportin publik. Parkimi me kosto të ulët në skajet e qyteteve me lidhje të mira të transportit publik mund të shkurtojë distancat e kaluara.

---