Zvicra duhet të ndjekë BE-në për qendrat e kthimit të migrantëve jashtë Evropës

(KEYSTONE/Christian Beutler)

Zvicra do të duhet të krijojë një bazë ligjore për ngritjen e qendrave jashtë territorit evropian, ku mund të dërgohen migrantët me kërkesa të refuzuara për azil, në përputhje me rregulloren e re të miratuar nga Bashkimi Evropian.

Marrëveshja e arritur të hënën në Bruksel prek edhe Zvicrën, e cila, ndonëse nuk është anëtare e BE-së, bën pjesë në hapësirën Schengen dhe është e detyruar të harmonizojë legjislacionin e saj me zhvillimet e acquis-it të Schengenit.

Kompromisi i miratuar nga shtetet anëtare të BE-së dhe Parlamenti Evropian përfshin një sërë masash që synojnë përshpejtimin e procedurave të deportimit. Ai u jep gjithashtu mundësinë shteteve që dëshirojnë të krijojnë qendra për kthimin e azilkërkuesve të refuzuar jashtë Evropës.
Sipas Sekretariatit Shtetëror për Migracionin (SEM), Zvicra do të ketë afat deri në dy vjet për ta inkorporuar këtë legjislacion në të drejtën kombëtare. Projektligji do t’i paraqitet Parlamentit dhe mund t’i nënshtrohet edhe një referendumi fakultativ.

Qendrat ende nuk ekzistojnë

Para se migrantët e refuzuar të mund të transferohen në këto qendra, ato duhet së pari të krijohen. Për këtë nevojitet gjetja e një shteti të tretë që pranon të strehojë një qendër të tillë në territorin e vet.
Autoritetet zvicerane kanë bërë të ditur se, nëse këto qendra krijohen dhe funksionojnë në përputhje me ligjin ndërkombëtar, Berna do të shqyrtojë mundësinë e pjesëmarrjes në këtë mekanizëm.

Sipas Këshillit Evropian, qendrat mund të shërbejnë si destinacion përfundimtar për migrantët ose si pika tranziti përpara transferimit të tyre në vendin e origjinës apo në një shtet të tretë. Deri më tani nuk është bërë e ditur se në cilat vende do të hapen këto qendra.

Rregullorja parashikon që çdo marrëveshje të lidhet me një shtet të tretë që respekton të drejtat e njeriut dhe standardet ndërkombëtare. Në këto qendra mund të dërgohen edhe familje, ndërsa përjashtimi i vetëm vlen për të miturit e pashoqëruar.

Ky zhvillim konsiderohet si pjesë e përpjekjeve të reja të Evropës për të forcuar politikën e migracionit dhe për të menaxhuar më me efikasitet kthimin e personave që nuk përfitojnë të drejtën e azilit.