Reshjet e fundit të borës nxisin fluksin turistik, por bëjnë presion mbi industrinë e hoteleve dhe restoranteve

(KEYSTONE/Valentin Flauraud)

Me reshjet e borës së ditëve të fundit, vendpushimet e skive, nga më i madhi tek më i vogli, kanë pësuar një fluks të konsiderueshëm turistësh. Ndërsa kjo situatë kënaq skiatorët, ajo ushtron presion të konsiderueshëm në sektorin e hoteleve dhe restoranteve.

“Telefoni ka qenë në rritje kohët e fundit,” tha Lionel Fontaine, drejtor i Hotelis, një agjenci e specializuar në rekrutimin për industrinë e hoteleve dhe restoranteve, të enjten në emisionin RTS Forum. “Ne ishim të përgatitur. Kjo është një periudhë për të cilën po përgatitemi që nga fillimi i nëntorit dhe po e presim me padurim, sepse është shumë e favorshme për hotelierët, rrjedhimisht edhe për ne (…) Do të jemi në tension deri në në fund të shkurtit”.

Dhe ai shtoi: “Më parë, për të rekrutuar disa kuzhinierë, duheshin disa ditë. Sot, ju duhen mjete dixhitale dhe fushata marketingu më të shtrenjta dhe intensive.”

Në resortet e mëdha, ku pritshmëritë e klientëve janë më të larta, është thelbësore të përdoren profesionistë të rekrutimit, thekson drejtori i Hotelis. Nga ana tjetër, në resortet më të vogla, të cilat këtë vit përfitojnë nga reshjet e çmuara të borës duke i lejuar hapjen, “shpesh bëjmë marrëveshje”, shpjegon Lionel Fontaine.

“Restorantet e drejtuara nga familja mund të mbështeten te miqtë ose të afërmit për të plotësuar nevojat e personelit, sepse ka pak turistë dhe pak hotele.”

Resorti Paccots në kantonin e Friburgut nuk ishte në gjendje të hapej gjatë pushimeve për tetë vjet dhe, dimrin e kaluar, funksionoi vetëm për nëntë ditë. Në një kontekst të tillë, është e vështirë të mbash një ekip të qëndrueshëm.

Olivier Berthoud, anëtar i bordit të drejtorëve të Domaine des Paccots, shpjegon: “Ne kemi mjaft vullnetarë, kemi shumë punonjës ndihmës. Meqenëse nuk mund t’u ofrojmë gjithmonë punë me kohë të plotë, ne u drejtohemi njerëzve me një punë dytësore, si të rinjtë apo pensionistët, dhe në fundjavë, të gjithë ata që e duan borën vijnë të na japin një dorë.”

Me kalimin e stinëve, disa punonjës bëhen të rregullt. “Po, ka shumë besnikëri”, vazhdon Olivier Berthoud. Megjithatë, pas dy sezonesh të vështira, ai ka vënë re një humbje të stafit, veçanërisht te pensionistët, të cilët po rriten. “Disa të rinj kanë më shumë punë dhe janë më pak të disponueshëm për misione të rastit.”

Situata këtë vit duket më pak e tensionuar se në dy vitet e fundit, e karakterizuar nga një mungesë serioze e fuqisë punëtore. “Sot, ne nuk jemi më në një mungesë të madhe,” pranon Lionel Fontaine. “Kohët më të vështira janë pas nesh. Më në fund mund të shohim dritën në fund të tunelit.”

Situata po përmirësohet falë trajnimit të një brezi të ri profesionistësh, veçanërisht praktikantëve që kanë rinisur studimet pas pandemisë Covid-19, si dhe ardhjes së përforcimeve nga Franca.

Në Zvicër, nevojat janë kolosale dhe nuk është gjithmonë e mundur të mbështetemi vetëm në burimet lokale, thotë Lionel Fontaine. “Turistët në Zvicër janë shumë kërkues, ata preferojnë stafin që të flasë frëngjisht. Sjellja e kuzhinierëve portugez ose spanjollë ndonjëherë është e komplikuar, edhe nëse italianët, për shembull, në Crans-Montana, janë gjithmonë të mirëpritur,” thotë ai.

Prandaj është e nevojshme që kërkimi të shtrihet përtej kufijve zviceranë: “Kemi gjithnjë e më shumë punëtorë që vijnë nga Franca, por edhe nga Italia, dhe për Zvicrën gjermanishtfolëse, nga Austria apo Gjermania”./RTS