Prej vitesh, në mos dekadash, media, politika dhe sistemi shëndetësor kanë paralajmëruar për mungesë mjekësh. Në fillim të verës së këtij viti, universitetet zvicerane bënë thirrje për një program të ri financimi që synon shtimin e vendeve të studimit në mjekësi dhe të vendeve për trajnim të vazhdueshëm në spitale.
“Numri i mjekëve është rritur ndjeshëm vitet e fundit, por kjo nuk mjafton. Një nga arsyet është se popullsia po rritet dhe po plaket. Kjo do të thotë se ka më shumë pacientë. Njëkohësisht, shumë mjekë arrijnë moshën e pensionit. Të dyja këto faktorë e përkeqësojnë mungesën. Përveç kësaj, trajnimi kërkon gjithmonë njëfarë kohe. Këtë e shohim edhe në fusha të tjera, siç është infermieria. Kush investon te specialistët, investon te e ardhmja. Krahas kohës, edhe paratë janë një faktor kufizues – si për qeverinë federale, ashtu edhe për kantonet dhe spitalet”, ka shpjeguar Christine Wanner nga SRF.
E pyetur se pse Zvicra ka pak mjekë, ajo ka thënë se mungesa e mjekëve është pjesërisht e vetëshkaktuar.
“Mungesa e mjekëve në Zvicër është pjesërisht e vetëshkaktuar: për arsye kostoje, Zvicra kufizon numrin e vendeve të studimit në mjekësi. Për më tepër, të interesuarit duhet të kalojnë një provim pranimi. Kjo do të thotë se Zvicra ende trajnon shumë pak mjekë dhe varet nga mjekët që vijnë nga jashtë. Aktualisht, këta të fundit përbëjnë pothuajse gjysmën e profesionistëve të mjekësisë në Zvicër. Gjithashtu, për brezin e ri është e rëndësishme që puna të jetë e pajtueshme me jetën private, ndaj ata priren të punojnë me orar të pjesshëm. Një arsye tjetër, si në profesione të tjera, është numri i atyre që heqin dorë nga profesioni. Mesatarisht, një në shtatë mjekë e lë profesionin pas pesë viteve të para të punës”, ka deklaruar ajo, transmeton albinfo.ch.
Çfarë zgjidhjesh ekzistojnë? Para pushimeve të verës, universitetet sugjeruan që qeveria federale dhe kantonet të nisin sërish një program për rritjen dhe bashkëfinancimin e vendeve të trajnimit në mjekësi. Përveç kësaj, nevojiten edhe vende për trajnim të mëtejshëm dhe edukim të vazhdueshëm në spitale dhe në klinika mjekësore. Gjithashtu, synohet të ndryshohet provimi i pranimit, në mënyrë që në të ardhmen të merren parasysh jo vetëm aftësitë intelektuale, por edhe ato sociale dhe komunikuese. Për më tepër: Politikanët, për shembull, duan të forcojnë kujdesin bazë, d.m.th. të trajnojnë më shumë mjekë të mjekësisë së brendshme ose mjekë familjeje, të cilët mund të trajtojnë 90 për qind të problemeve tona shëndetësore. Prej vitesh ka gjithashtu mungesë të pediatërve dhe psikiatërve për adoleshentë.
A ka ndonjë lajm të mirë? Sidoqoftë: Në përgjithësi, niveli i shërbimeve tona mbetet i mirë. Sigurisht, pacientët presin më gjatë sesa para njëzet vitesh. Dhe ka rajone që preken më shumë se, për shembull, qendrat që ofrojnë shërbime të larmishme. Në çdo rast, diskutimet aktuale tregojnë se sistemi shëndetësor ka filluar të lëvizë drejt ndryshimit. Kjo është një parakusht për transformimin e kujdesit shëndetësor në Zvicër – drejt ofertave të trajtimit gjithëpërfshirës, siç ndodh në qendrat shëndetësore me mjekë dhe terapistë të ndryshëm. Ky model quhet kujdes i integruar.
