Pse kaq shumë shtetas të Afrikës së Veriut përfshihen në kriminalitet në Zvicër?

Më shumë se 80 për qind e azilkërkuesve nga Afrika e Veriut në Zvicër dyshohet se janë përfshirë në të paktën një vepër penale gjatë procedurës së azilit ose pas marrjes së një vendimi negativ. Shifrat i referohen vitit 2024 dhe janë bërë publike nga mediat zvicerane, duke u bazuar në një dokument të brendshëm të Sekretariatit Shtetëror për Migracionin (SEM), të cilin e ka siguruar edhe transmetuesi zviceran SRF.

Sipas të dhënave, azilkërkuesit nga vendet e Afrikës së Veriut kanë qenë rreth 6.5 herë më të ekspozuar ndaj përfshirjes në vepra penale krahasuar me azilkërkuesit nga vende të tjera.

Për të shpjeguar arsyet pas këtyre shifrave, SRF ka intervistuar gazetarin dhe ekspertin për Magrebin, Beat Stauffer.

“Shumica nuk nisen drejt Evropës me qëllim kriminal”

Sipas Stauffer, nuk është e saktë të thuhet se këta të rinj nisen drejt Zvicrës me qëllim për të vjedhur apo për të shitur drogë.

“Shumica e tyre e dinë se marrja e azilit në Zvicër është e vështirë, por janë të bindur se ekzistojnë mënyra për të qëndruar, qoftë në Zvicër apo në një shtet tjetër evropian”, shpjegon ai.

Sipas tij, shumë pak azilkërkues nisen me synime kriminale që në fillim. Objektivi kryesor është të qëndrojnë në Evropë sa më gjatë që të jetë e mundur.

Stauffer kujton se deri vonë shumë shtetas të Afrikës së Veriut, edhe pasi merrnin vendim negativ për azil, arrinin të qëndronin në Evropë. Ai përmend si shembull Italinë, ku për një kohë ekzistonte një situatë e dyfishtë: personat merrnin urdhër për largim, por në të njëjtën kohë mund të vazhdonin të udhëtonin ose të punonin në mënyrë të paligjshme.

Disa përfundojnë në vjedhje, të tjerë kërkojnë mënyra për të qëndruar

Në raste ekstreme, sipas ekspertit, disa persona i drejtohen vjedhjeve. Por për shumë të tjerë, kërkesa për azil shërben si mënyrë për të fituar disa muaj kohë.

Gjatë kësaj periudhe ata shpresojnë të krijojnë kontakte të reja, të gjejnë njerëz që mund t’i ndihmojnë, të punojnë ilegalisht ose edhe të martohen.

“Qëllimi është gjithmonë të qëndrojnë në Evropë sa më gjatë që të jetë e mundur”, thotë Stauffer.

Sipas tij, strategji të ndryshme për të qëndruar në Evropë promovohen edhe në rrjetet sociale nga influencues nga Afrika e Veriut.

Gjithnjë e më shumë të mitur

Një tjetër zhvillim i vërejtur është rritja e numrit të të miturve në mesin e azilkërkuesve nga Afrika e Veriut.

Stauffer thotë se familjet e dinë se është bërë gjithnjë e më e vështirë për të rriturit të sigurojnë azil në Evropë. Për këtë arsye, disa prindër vendosin të dërgojnë fëmijët e tyre adoleshentë.

“Të miturit aktualisht kanë mundësi më të mira për të qëndruar dhe ndoshta edhe për të përfunduar një zanat”, shpjegon ai.

Sipas ekspertit, emigrimi drejt Evropës është shpesh një projekt familjar, ku pritshmëria është që personi që arrin në Evropë të fillojë sa më shpejt të dërgojë para në familje.

Kthimi në vendlindje nuk është gjithmonë i lehtë

Për personat të cilëve u refuzohet azili, dëbimi vazhdon të paraqesë vështirësi.

Sipas Stauffer, disa prej tyre fshihen ose nuk mund të identifikohen për një kohë të gjatë. Kur më në fund kthehen në vendet e tyre, ata regjistrohen nga autoritetet dhe zakonisht dërgohen në vendlindje.

Por kthimi mund të mos e mbyllë ciklin e migrimit.

Eksperti thotë se zhgënjimi pas dështimit të parë është aq i madh, sa disa prej këtyre të rinjve përpiqen të kthehen sërish në Evropë — madje disa herë.

“Ata mendojnë se nuk kanë asgjë për të humbur.”

 

---